Во декември 1981 година, Депеш Мод беше во проблем. Бендот што со „Just Can’t Get Enough“ ги освои британските топ-листи остана без човекот што ги пишуваше хитовите. Винс Кларк, кој веќе следната година ќе го формира дуото Јазу со Алисон Моје, си замина по успехот на дебито „Speak & Spell“. Повеќето музички новинари сметаа дека без него бендот е готов.
Одговорот стигна на 27 септември 1982 година. Тогаш „Мјут рекордс“ го објави вториот студиски албум, „A Broken Frame“, целосно напишан од Мартин Гор и снимен како трио по заминувањето на Кларк.
Тројца момци и еден тивок текстописец
Мартин Гор дотогаш беше тивкиот член, кој повремено придонесуваше со по некоја песна. Сега стана главниот автор, улога што ја има и денес. Бендот го снимаше албумот во лондонското студио „Блеквинг“, со продуцентот Даниел Милер, основачот на „Мјут“.
Првиот знак дека работите одат во добра насока беше синглот „See You“, објавен на 29 јануари 1982 година првиот сингл на Депеш Мод што го напиша Гор и првиот што бендот го издаде како трио. Следуваа „The Meaning of Love“ во април и „Leave in Silence“ во август 1982 година.
Алан Вајлдер, кој подоцна ќе стане еден од архитектите на звукот на бендот, во тоа време свиреше само на турнеите. Затоа не учествуваше во снимањето, а официјално стана член во октомври 1982 година, еден месец по објавувањето на албумот.
Мрачниот пресврт
Рецензиите беа поделени. Британското списание „Мелоди мејкер“ го опиша албумот како амбициозен и смел, но и како крај на еден убав сон, алудирајќи на заминувањето на Кларк. Пет години подоцна, од денешна перспектива, стана јасно дека се случило токму спротивното.
Звукот на Гор беше помеланхоличен и помрачен од безгрижниот поп на Кларк, а токму тоа беше семето од кое подоцна ќе израснат „Black Celebration“ и „Violator“. Не е случајно што документарецот за албумот, објавен со неговите реизданија, го носи насловот „Depeche Mode 1982: The Beginning of Their So-Called Dark Phase“, почетокот на нивната т.н. мрачна фаза. Албумот стигна до осмото место на британската листа и доби златен сертификат.
Жената со срп
Ако нешто од „A Broken Frame“ преживеа подеднакво добро како музиката, тоа е насловната фотографија. На неа е жена што жнее жито на поле во источна Англија, кај Даксфорд во Кембриџшир. Ја сними Брајан Грифин, кој ја направи и насловната фотографија на „Speak & Spell“, користејќи комбинација од природно и вештачко светло.
Грифин наведувал дека инспирација му биле советскиот социјалистички реализам, особено делото на Казимир Малевич, како и германскиот романтизам.
Фотографијата го надживеа својот повод. Ја има и на корицата на изданието на „Лајф“ со најдобрите фотографии од декадата 1980–1990. За бенд што наскоро ќе стане синоним за визуелна естетика, со долгогодишната соработка со Антон Корбајн, тоа било рана најава.
Од поле во Даксфорд до стадиони
Трите години по „A Broken Frame“ променија сè. Со доаѓањето на Вајлдер, составот остана непроменет до 1995 година, а албумите „Black Celebration“ и „Music for the Masses“ го направија Депеш Мод еден од најпопуларните алтернативни бендови на осумдесеттите. Концертот на стадионот „Роуз боул“ во Пасадена во јуни 1988 година привлече повеќе од 60.000 луѓе.
Од оригиналниот состав на „A Broken Frame“ денес остануваат двајца. Клавијатуристот Енди Флечер почина во мај 2022 година, а бендот го продолжи патот со албумот „Memento Mori“, првиот без него, кој настана под влијание на пандемијата и тагата.
За балканската публика, Депеш Мод отсекогаш значеше повеќе од поп-бенд. На турнејата во 2013 година свиреа во Атина, Софија и Белград, градови до кои редовно патуваат и фановите од Македонија. Сето тоа започна со еден албум за кој критиката мислеше дека е крај.
