На 10 ноември 1983 година во хотелот „Хелмсли палас“ во Њујорк, Мајкрософт официјално го најави Виндоус. Младиот Бил Гејтс тогаш вети оперативна околина со паѓачки менија, поддршка за компјутерско глувче и истовремена работа со повеќе апликации. Најавата дојде како директен одговор на графичкиот систем на Епл, но ветувањето за брза испорака наиде на сериозни технички пречки.

Презентацијата во Њујорк имаше една јасна цел: да ги убеди производителите на хардвер да не брзаат со конкурентски системи како „Визи он“ (Visi On). Гејтс најави дека Виндоус ќе се појави на полиците до април 1984 година. Тоа ветување не се исполни. Развојниот тим се соочи со баговите на тогашниот хардвер и бавниот процесор Интел 8086.

Софтверот конечно излезе во ноември 1985 година. Ова доцнење од цели две години во компјутерската индустрија го роди терминот „вејпрвер“ (vaporware) – програма што постои само во маркетинг најавите на компаниите.

Првиот Виндоус бараше два флопи дискови, 256 килобајти работна меморија и графичка картичка. Цената од 99 долари овозможи графичкиот интерфејс да стане стандард за деловните канцеларии, а подоцна и за домашните корисници. Системот не беше самостоен оперативен систем, туку графичка надградба што работеше врз постоечкиот МС-ДОС.

Прозорците во првата верзија не смееја да се преклопуваат еден преку друг, туку стоеја подредени како плочки на екранот. Иако рецензиите во тоа време го критикуваа поради бавната работа, Виндоус донесе алатки што ги користиме и денес: Калкулатор, Календар, Ноутпад и дигитален часовник. За македонските училишта и институции кои со децении подоцна ја градеа својата дигитална писменост, токму оваа архитектура стана основната порта кон компјутерите.

Системот го воведе глувчето како главен алат за секојдневна работа, заменувајќи ги сложените текст команди што ги знаеја само инженерите.