На 6 октомври 1927 година во театарот „Ворнер“ во Њујорк, премиерата на филмот „Џез пејачот“ (The Jazz Singer) ја прекина тридецениската тишина на светската кинематографија. Иако содржеше само неколку минути синхронизиран говор и музички изведби на Ал Џолсон, продукцијата на студиото „Ворнер брос“ предизвика технолошки потрес. Публиката сведочеше на моментот кога немиот филм стана минато, а студискиот систем мораше целосно да се трансформира за да преживее.
Браќата Ворнер беа на раб на банкрот кога одлучија да инвестираат во системот „Витафон“ (Vitaphone), развиен од компанијата „Вестерн електрик“. Овој систем не го снимаше звукот директно на филмската лента, туку користеше големи фонографски плочи синхронизирани со проекторот преку механички запченици. Проектот чинеше тогашни 422.000 долари, што беше огромен финансиски ризик за студиото.
Хари, Алберт и Џек Ворнер не ни присуствуваа на њујоршката премиера. Нивниот брат Сем Ворнер, главниот архитект зад идејата за звучен филм, почина од пневмонија само еден ден пред дебито на лентата.
„Џез пејачот“ не беше целосно звучен филм, туку хибрид со натписи меѓу сцените и вкупно 354 зборови изговорен текст. Повеќето дијалози беа импровизирани.
По изведбата на песната „Dirty Hands, Dirty Face“, Ал Џолсон се сврте кон публиката во салата и ја изговори реченицата што стана синоним за технолошки пресврт: „Почекајте малку, почекајте малку, уште ништо не сте слушнале!“ Овие зборови не беа дел од официјалното сценарио на Алфред Кон, но режисерот Алан Кросленд одлучи да ги задржи во финалната монтажа.
Успехот на благајните беше моментален, но донесе паника во Холивуд. До крајот на 1929 година, речиси сите големи американски студија целосно го напуштија немиот формат, трошејќи милиони за опремување на кино-салите со звучни системи.
Транзицијата беше сурова кон актерскиот кадар. Бројни големи ѕвезди на немиот филм, чија глума се потпираше исклучиво на пантомима и експресивни гестови, ги загубија договорите поради несоодветни гласови или силни странски акценти. Филмската уметност доби нова димензија, но ги загуби универзалниот визуелен јазик и меѓународната достапност што ги нудеше немото платно.
