Пред точно 56 години, на 18 септември 1970 година, во Лондон почина Џејмс Маршал Хендрикс, музичарот што ја промени историјата на електричната гитара и го редефинираше звукот на дваесеттиот век. И покрај тоа што неговата активна кариера траеше едвај четири години на глобалната сцена, неговото наследство останува врежано како темел на рок-музиката.
Роден во Сиетл во 1942 година, Хендрикс уште како тинејџер ја покажал својата опсесија со инструментите, свирејќи на скршена акустична гитара пред да ја добие својата прва електрична гитара. Неговите музички почетоци биле длабоко врзани за блузот, со влијанија од изведувачи како Мади Вотерс и Би Би Кинг.
Пред да стапне на светската сцена, тој поминал краток период во американската армија како падобранец во 101-та воздушно-десантна дивизија, од каде што бил ослободен поради повреда, што му овозможило целосно да се посвети на музиката. Во првата половина на шеесеттите години работел како студиски музичар и придружен гитарист за имиња како Литл Ричард, Ајк и Тина Тарнер и Сам Кук.
Клучниот свртен момент во неговата кариера се случил во 1966 година, кога басистот на The Animals, Чез Чендлер, го забележал во Њујорк и го убедил да замине со него во Лондон. Таму го формирал бендот The Jimi Hendrix Experience заедно со басистот Ноел Рединг и тапанарот Мич Мичел.
Британската престолнина го пречекала со воодушевување, препознавајќи го неговиот уникатен спој на психоделичен рок, блуз и невидена сценска енергија. Со синглови како „Hey Joe“, „Purple Haze“ и „The Wind Cries Mary“, објавени во 1967 година, триото за неколку месеци се искачи на врвот на британските топ-листи и го привлече вниманието на глобалната музичка јавност.
Светскиот пробив на Хендрикс се случи во летото 1967 година на фестивалот во Монтереј, Калифорнија, каде што пред американската публика ја изведе својата легендарна верзија на американската химна и ја запали својата гитара на сцената. Тој настап остана забележан како еден од најкултните моменти во историјата на рок-музиката.
Иако неговиот живот згасна трагично на 27-годишна возраст во хотелската соба во Лондон, неговиот изведувачки стил, револуционерната употреба на микрофонијата, дисторзијата и ефектите останаа трајна инспирација за генерации музичари што дојдоа по него.
