Овие реченици звучат познато за многу луѓе. Во обид да изградиме подобра иднина, неретко го одложуваме животот што веќе го имаме.

За ова искуство пишува и авторката Шери Џозеф во текст објавен во „Гардијан“, во кој раскажува како со години ја одложувала сопствената радост и постепено научила да им кажува „да“ на малите задоволства.

Желбата да бидеме одговорни, продуктивни и успешни сама по себе не е проблем. Но кога секој убав момент го условуваме со постигнување некоја следна цел, ризикуваме задоволството постојано да ни се поместува во иднината.

По завршувањето на еден проект доаѓа друг. По една финансиска цел се појавува нова. А времето во кое сме планирале да живееме поопуштено никогаш не изгледа доволно блиску.

Промената не мора да биде драматична. Едно слободно попладне, патување за викенд, средба со пријател или активност што одамна сме ја посакувале може да биде начин да престанеме да ја третираме радоста како награда за завршените обврски.

Иднината заслужува планови, но сегашноста заслужува внимание.

Можеби токму тоа е наједноставната лекција: среќата не мора да чека животот да стане совршен.