Идејата дека наскоро ќе имаме денови од 25 часа на Земјата звучи драматично, но научниците предупредуваат: промената навистина постои, но е екстремно бавна и практично незабележлива во секојдневниот живот.

Според истражувањата, ротацијата на планетата постепено се забавува поради сложена интеракција помеѓу Земјата и Месечината. Истите гравитациски сили кои ги создаваат плимите во океаните, делуваат како многу слаб „кочничен механизам“ на самата ротација на планетата.

Денот не е толку „фиксен“ како што мислиме

Иако сме навикнати да сметаме дека еден ден трае 24 часа, научната реалност е малку поинаква. Кога Земјата се мери според ѕвездите, а не според Сонцето, се добива малку пократок период познат како сидерален ден. Разликата постои затоа што Земјата истовремено ротира околу својата оска и орбитира околу Сонцето, па мора да направи малку повеќе од една целосна ротација за Сонцето повторно да се појави на истото место на небото.

Главниот фактор за забавување на ротацијата е Месечината. Нејзината гравитација ги создава плимските бранови во океаните, а триењето помеѓу водата и морското дно „краде“ дел од енергијата на Земјата. Тоа постепено ја забавува ротацијата, додека Месечината истовремено полека се оддалечува од Земјата.

Овој процес научно е документиран од NASA, која објаснува дека станува збор за природна размена на енергија во системот Земја–Месечина. Промените се толку мали што човек не може да ги почувствува. Затоа научниците ги споредуваат атомските часовници со астрономски набљудувања и историски записи, како што се стари затемнувања.

Прецизните податоци за ротацијата на Земјата се следат од International Earth Rotation and Reference Systems Service, која објавува официјални корекции за времето и движењето на планетата. Иако сценариото за „25-часовен ден“ е научно возможно на многу долга временска скала, тоа нема да се случи во блиска иднина. Промената се случува толку бавно што би биле потребни милиони години за значајна разлика.