Клиничкиот психолог Амела Мемиш Апостоловска со потресен статус на социјалните мрежи откри дека нејзината ќерка и синот Леон со години биле жртви на врсничко насилство во училиштe. Во директна порака до родителите на насилниците, таа тврди дека токму домашната средина е извор на деструктивниот циклус кој училиштата не можат сами да го запрат.
Ќерката молчела за да ја заштити мајката
Мемиш Апостоловска опиша дека нејзината ќерка во основно училиште била претепана и исмевана поради физичка попреченост. Наместо да побара помош, ќерката молчела со години, свесна за карактерот на мајка си. Последиците се видливи денес: социјална повлеченост, тесен круг на доверба и секојдневна желба денот брзо да заврши, пренесе психологот.
Синот Леон удиран и исмеван и покрај јавниот активизам за инклузија
Минатата година синот Леон бил удрен со бокс во грбот во училишниот ходник, исмеван поради родовиот идентитет и изложен на петарди. Парадоксот е остар: Леон јавно настапува со пораки за инклузија, а во истото тоа образовно опкружување останува без другари. „Ништо не е сменето”, констатира мајка му.
Децата со попреченост се најлесна мета
Психологот предупредува дека учениците со попреченост се системски изложени на насилство кое честопати не можат ни да го искажат. Нивната траума, вели таа, останува „заробена” затоа што немаат секогаш глас да се пожалат, додека насилниците ја црпат силата токму од туѓата немоќ.
Родителите на насилниците се клучот, не училиштата
Мемиш Апостоловска е директна: кампањите по училиштата се неефикасни ако родителот дома не е едуциран. Таа тврди дека насилникот е дете кое дома гледа насилство или емоционално запоставување, а родителската дозвола за малтретирање е „деформација на сопственото минато”. Нејзиниот апел завршува со предупредување: детското „едвај чекам да заврши денот” утре станува дијагноза која тешко се брише.
