Топлата светлина пред зајдисонце не претставува само визуелна естетика, туку сложен физички процес што бара строга техничка дисциплина на сетот. Ова го порача кинематограферот Томазо Фиорили на мастеркласот „Снимање во магичниот час“, одржан во Кино Манаки во рамки на фестивалот во Битола. Заедно со колегите Жан Мари Дружу и Жулиет Ван Дормаел, тој ги претстави конкретните предизвици и одлуки зад камерата кога природното светло се менува од минута во минута.

Сончевата светлина радикално ги менува своите својства додека патува низ атмосферата кон хоризонтот. Фиорили детално покажа како падот на сонцето директно влијае врз температурата на бојата, со што „магичниот час“ станува непредвидлив полигон за снимање. Не станува збор за чекање среќен кадар. Се работи за однапред пресметан момент.

Краткиот временски прозорец носи брзи промени во интензитетот, квалитетот и спектарот на светлината. Тоа бара кинематограферот да го испланира секое движење пред да падне сенката.

Фиорили влезе во светот на визуелните уметности преку модната фотографија во Италија. Во 1992 година замина на студии во белгискиот институт ИАД, а по дипломирањето во 1996 година сними низа кратки форми.

Неговото деби на долгометражен филм како директор на фотографија дојде во 2006 година со „Клетки“ на режисерот Оливие Масе-Депас. Оттогаш стои зад визуелниот идентитет на наслови како „Нападот“, политичката драма „Црниот барон“, „Навреда“, како и серијата „Живи мртовци: Дерил Диксон“.

Кинематографката Жулиет Ван Дормаел презентираше практични примери директно од филмски сцени, објаснувајќи како природните ограничувања стануваат креативно решение.

„Поентата беше во една од сцените да се добие сино светло, па затоа снимавме покрај прозорецот. На тој начин ја искористивме природната светлина за да го постигнеме посакуваниот изглед на сцената“, рече Ван Дормаел пред публиката во салата.