Австралиски научници открија дека нарушувањата во таканаречениот глимфатички систем, мрежата одговорна за чистење на метаболичкиот отпад од мозокот, може да бидат клучниот причинител за синдромот на хроничен умор. Со помош на напредни техники на магнетна резонанца, тимот идентификуваше физички промени во мозочното ткиво кај пациентите, што дава надеж за конечно дефинирање на објективен биолошки маркер за оваа сложена состојба.

Со децении, синдромот на хроничен умор (ME/CFS) се третираше како контроверзна дијагноза, често погрешно припишувана на психолошки фактори поради недостатокот на видливи биомаркери. Најновото истражување на научниците од Австралија носи пресврт: преку специјализирано снимање со магнетна резонанца е забележано намалено прострујување на течностите низ глимфатичниот систем. Овој систем има задача во текот на циклусот на спиење да ги отстранува штетните протеини и отпадни материи од мозокот. Кога празнењето е забавено или блокирно, доаѓа до натрупување токсини, што директно корелира со симптомите на длабока исцрпеност и таканаречената „мозочна магла“.

Главниот предизвик кај оваа состојба отсекогаш беше дијагностиката, која претежно се сведуваше на исклучување на сите други можни заболувања. Идентификувањето на физичките промени во мозочниот систем за чистење овозможува развивање на конкретни тестови.

Покрај тоа што нуди научна потврда за физиолошката природа на болеста, ова откритие поставува основа за идни клинички испитувања насочени кон подобрување на глимфатичниот проток и подобрување на квалитетот на живот на засегнатите.