Европските планови за постигнување целосна воена подготвеност до 2030 година се соочуваат со сериозни пречки, и покрај рекордните финансиски распределби и декларативната политичка волја во Брисел. Нацрт-програмата за работа на Европската комисија покажува дека самостојната европска одбрана заостанува зад реалните безбедносни закани на континентот. Иако буџетите за вооружување растат со најбрзо темпо од крајот на Студената војна, бирократските и логистичките празнини го оневозможуваат создавањето сили способни за брзо дејствување.

Членките на Европската унија само во 2025 година издвоија 418 милијарди евра за модернизација и засилување на воените капацитети. Сепак, интерните анализи на Европската комисија констатираат дека овие пари сè уште не се преточени во оперативни воени сили кои можат брзо да реагираат, да издржат долготрајни кризи и да функционираат хармонизирано.

Европската одбранбена агенција забележува длабок јаз помеѓу политичката желба за автономија и реалната состојба на теренот. Главниот проблем лежи во расцепканоста на набавките, отсуството на заеднички стандарди и бавното индустриско производство, кое не успева да ги следи ветувањата на владите.

Документот јасно нагласува дека надворешните граници и критичната инфраструктура се под секојдневен притисок, особено од софистицирани хибридни операции. Одбранбената стратегија на Унијата мора да биде главен приоритет во текот на целата 2027 година за да се спречи натамошно заостанување зад глобалните безбедносни предизвици.

За земјите од регионот и кандидатите за членство, ваквиот развој носи директни импликации. Додека Брисел инсистира на поголема воена независност и интеграција на безбедносните системи, малите држави мора да ги балансираат ограничените домашни ресурси со сè повисоките европски стандарди за безбедност и одбрана.

Комисијата предупредува дека институциите мора да сторат повеќе за да ја подигнат отпорноста, во спротивно европскиот одбранбен простор ќе остане ранлив токму на кризните сценарија за кои декларативно се подготвува.