Враќањето на Памела Андерсон на семејниот имот во Канада прерасна во нешто далеку полично од обичен градинарски проект. На имотот „Аркади“ (Arcady) таа разви градина од околу 1.400 квадратни метри исполнета со зеленчук, цвеќиња и билки, инспирирана од британските, француските и јапонските традиции.
Градината стана вистински семеен потфат, во чие уредување и обликување на карактерот помогнаа и нејзините синови Брендон и Дилан. Родот не останува само во рамките на домаќинството – жетвата се дели со соседите, пријателите, црквите, народните кујни и банките за храна. Заедно со земјоделските производи, „Аркади“ стана место каде што се среќаваат семејната историја на Андерсон, креативноста и љубовта кон природата.
Како што пренесува „Архитекчурал дајџест“ (Architectural Digest – AD), просторот за одгледување зеленчук зафаќа околу 1.400 квадратни метри. Андерсон објаснува дека плодовите од градината редовно ги испраќа во добротворни цели, помагајќи им на ранливите групи во заедницата.
Во интервју за AD, таа сподели дека стилот најмногу сака да го опишува како „провансалски“ – спој од диви полски цвеќиња, билки и јадливи растенија, наместо градина организирана според строга геометрија. Правите линии, како што вели, никогаш не биле нејзин стил.
Имотот е сместен на брег со поглед кон океанот, а Андерсон го опишува островот Ванкувер како дождовна шума со извонреден биодиверзитет. Таа истакнува дека ужива во доживувањето на сите четири годишни времиња таму, вклучително и снегот.
Поврзаноста меѓу одгледувањето на растенијата и готвењето кај неа е практична, а не само декоративна. Салатата од стари сорти домати („heirloom“) е еден од нејзините омилени примери за тоа што нуди нејзината земја, а зеленчукот се произведува во количина доволно голема за да ги снабдува луѓето и надвор од самиот имот.
Една од главните причини за враќањето била и желбата нејзините родители да бидат во нејзина близина како што стареат, но сепак со доволно приватност и простор што го овозможува големиот имот. Објектите и градината се поврзани со конкретни периоди од семејната историја – од раниот брачен живот на нејзините родители, преку детството на нејзините синови, па сè до нејзиното сегашно враќање кон земјоделството и природата.
Дури и градинарските ракавици, како што вели со насмевка, брзо се трошат. Практичните детали одат рака под рака со носталгичните спомени – меѓу нив е и штитникот за сонце што некогаш му припаѓал на нејзиниот дедо, а кој го пронашла во подрумот.
Градината продолжува да се менува со секое годишно време, што за Андерсон претставува најголема привлечност. Таа на градинарството гледа како на постојан процес на садење, менување и повторно пробување, наместо нешто што мора да остане круто и фиксно.
