Животните биле препуштени сами на себе, без храна од луѓето, без засолништа и без редовно стрижење. Децении подоцна, научниците откриле нешто необично: дел од овците почнале природно да ја отфрлаат волната, а нивните навики на размножување значително се промениле.

Островот Кембел се наоѓа во субантарктичкиот дел на Тихиот Океан, стотици километри јужно од Нов Зеланд. Познат е по силните ветрови, обилните дождови, студот и изолираноста.

Кон крајот на 19 век таму бил започнат обид за одгледување овци. Но оддалеченоста, скапиот транспорт и падот на цените на волната го направиле бизнисот неодржлив. Големата економска депресија дополнително ја влошила состојбата, па во 1931 година фармата била напуштена.

Од 4.000 овци останале само 1.000

Првите децении биле сурови за животните.

Без човечка грижа, голем дел од овците не успеале да преживеат. До 1961 година нивниот број се намалил на приближно 1.000.

Но потоа се случил пресврт.

До 1969 година популацијата повторно пораснала на околу 3.000 овци.

Научниците забележале дека преживеаните животни развиле или задржале особини што им овозможувале подобро да се приспособат на условите во дивината.

Една од најинтересните била способноста за природно отфрлање на волната.

За разлика од многу современи домашни овци, на кои им е неопходно редовно стрижење, овците од Кембел можеле сами да ослободуваат дел од своето руно.

Промени биле забележани и во размножувањето. Животните почнувале да се размножуваат порано, а бројот на јагниња во однос на возрасните женки значително пораснал.

Ова било редок пример преку кој истражувачите можеле да проучуваат како една популација домашни животни се приспособува кога повторно ќе биде препуштена на природната селекција.

Она што било фасцинантно за научниците станало опасно за природата

Но успешното преживување на овците имало и друга страна.

Островот Кембел има чувствителен екосистем со растенија што се развивале без постојано присуство на големи тревопасни животни.

Илјадниците овци постепено ја уништувале вегетацијата, особено автохтоните растителни заедници.

Во 1970 година властите поставиле ограда што го поделила островот, а овците биле отстранети од северниот дел. Така научниците добиле можност да ја споредуваат природата во деловите со и без овци.

Резултатите покажале дека вегетацијата почнала да закрепнува таму каде што пасењето престанало.

Спасиле десет овци за да ги зачуваат необичните особини

Во летото 1975–1976 година научна експедиција одбрала десет овци и ги пренела на копното на Нов Зеланд.

Целта била да се зачува популација со интересни наследни особини, меѓу кои природното отфрлање на волната и отпорноста на одредени заболувања на копитата.

Нивните потомци продолжиле да се одгледуваат како ретка раса.

На самиот остров, пак, овците биле постепено отстранувани, а последните биле елиминирани до почетокот на деведесеттите години, за да се заштити природниот екосистем.

Приказната за Кембел денес претставува необична научна лекција: животните можат да се приспособат на исклучително тешки услови, но нивното преживување не мора да биде добра вест за природата што ги опкружува.

Четири илјади напуштени овци така оставиле двојно наследство – редок пример за природна селекција и предупредување колку лесно човековата интервенција може да ја наруши рамнотежата на еден изолиран остров.