Но датумот на нејзиното заминување, 7 февруари 2027 година, отвора и друго прашање: дали европските лидери сакаат да го изберат новиот претседател на ЕЦБ пред претседателските избори во Франција, додека Емануел Макрон сè уште е на власт?
Лагард, која ја предводи ЕЦБ од 2019 година, требаше да остане на функцијата до октомври 2027 година. Со предвременото заминување, изборот на нејзиниот наследник може да заврши пред француските избори напролет.
Според Ројтерс, повикувајќи се на извор запознаен со процесот, можноста Макрон да учествува во одлучувањето за наследникот била еден од факторите што влијаеле врз времето на оставката. Самата Лагард не го потврдила тоа.
Од Франкфурт до Давос – нова функција за Лагард?
Додека во Европа се отвора прашањето кој ќе ја преземе ЕЦБ, Лагард веќе се споменува како можна претседателка на Управниот одбор на Светскиот економски форум.
Според четири извори на Ројтерс, одборот би можел да гласа за нејзино назначување уште на 2 ноември. Конечна одлука засега нема.
Тоа би значело дека Лагард од институција што ја определува монетарната политика на еврозоната ќе премине во организација што ги собира највлијателните политички и деловни лидери во светот.
„Сакам слобода на говор, слобода на изразување и можност да се ангажирам за прашања што не се однесуваат на монетарната политика“, изјави Лагард, објаснувајќи го заминувањето.
Таа посочи дека независноста на ЕЦБ подразбира политичка неутралност, но дека во актуелните глобални околности повеќе не сака да биде ограничена само на економски прашања.
Кој ќе управува со европските камати?
Нејзината оставка доаѓа во чувствителен момент за европската економија, со нови инфлациски ризици и притисоци врз државното задолжување.
Дополнително, следуваат промени на уште две високи позиции во ЕЦБ, што отвора простор за пошироки преговори меѓу европските влади.
Меѓу можните наследници на Лагард се споменуваат поранешниот холандски гувернер Клас Кнот и поранешниот шпански гувернер Пабло Ернандез де Кос.
Изборот формално го носи Европскиот совет, па Макрон не може самостојно да го назначи новиот претседател.
Сепак, времето станува политички важно. Доколку именувањето заврши пред француските избори, актуелниот претседател на Франција ќе има можност да учествува во преговорите за новото раководство на една од најмоќните европски финансиски институции.
Така, зад најавата на Лагард дека сака поголема слобода на говор се отвора и многу поголема европска дилема: кој ќе има влијание врз изборот на човекот што во наредните години ќе одлучува за каматите, инфлацијата и монетарната политика на еврозоната?
