На 24 септември 1948 година во градот Хамамацу, Соичиро Хонда и Такео Фуџисава ја регистрираа компанијата „Honda Motor Co.“ со капитал од милион јени и едвај триесетина вработени. Во разурнатата повоена Јапонија, каде горивото беше луксуз, механичарот без формална универзитетска диплома почна да вградува мали двотактни мотори од воени радиостаници на обични велосипеди. Таа импровизација во дрвена барака стана темел за најголемиот производител на мотори во светот.
По капитулацијата на Јапонија во Втората светска војна, јавниот превоз беше целосно парализиран, а бензинот се продаваше исклучиво на црно. Соичиро Хонда забележал илјадници мали генератори за воени безжични радиостаници што царската армија ги оставила зад себе како отпад. Тој ги откупил евтино, ги преправил да работат на терпентинско масло од борови шишарки и ги закачил на рамки за велосипеди.
Луѓето со часови чекале ред пред неговата мала работилница. Пронајдокот чадел и мирисал непријатно, па граѓаните на Хамамацу го нарекле „бабатакот“ поради звукот на моторот. Кога залихите на воени генератори се потрошиле, Хонда развил сопствен мотор, познат како „Тип А“. Овој успех доведе до официјалното формирање на компанијата во септември 1948 година.
Хонда бил исклучителен механичар, но катастрофален бизнисмен кој мразел администрација. Пресвртот настанал во октомври 1949 година кога се запознал со Такео Фуџисава. Склучиле неформален договор: Хонда ќе го води исклучиво развојот и технологијата, а Фуџисава ќе управува со финансиите, продажбата и маркетингот.
За разлика од ригидната јапонска корпоративна хиерархија, во погоните на Хонда не важеше дипломата туку способноста на рацете. Соичиро отворено ги карал своите работници, фрлал алати кога грешеле, но и веднаш ги наградувал добрите решенија. Компанијата во 1958 година го лансираше моделот „Super Cub“ C100, евтин и лесен мотор со четиритактен мотор. Тој стана најпродаваната моторна машина во историјата со над 100 милиони произведени примероци.
Кога Хонда реши да произведува автомобили во раните 1960-ти години, наиде на директен отпор од јапонското Министерство за меѓународна трговија и индустрија (MITI). Државните бирократи сакаа да го ограничат автомобилскиот пазар само на постоечките гиганти како Тојота и Нисан, сметајќи дека малите производители ќе ја ослабат националната конкурентност.
Хонда одби да ја почитува директивата на министерството. Во 1963 година компанијата го претстави малиот камионет T360 и спортскиот автомобил S500, пркосејќи му директно на државниот естаблишмент. Девет години подоцна, во 1972 година, ја претставија првата генерација на моделот „Civic“ со CVCC мотор, технологија што ги задоволи строгите американски еколошки закони за издувни гасови без користење катализатор. Со тоа фабриката од Хамамацу стана глобален индустриски стандард.
