Обединетите нации евидентираа обновување на 252 милиони хектари деградирано земјиште ширум светот, што претставува површина поголема од Јужна Африка. Податоците објавени на состанокот за биодиверзитет во Ереван покажуваат реален напредок во заштитата на екосистемите. Сепак, Програмата за животна средина на ОН (УНЕП) предупредува дека сегашното темпо е недоволно и дека се потребни двојно поголеми финансиски вложувања за да се исполнат преземените обврски до 2030 година.

Извештајот за Декадата за обнова на екосистемите на ОН потврдува дека обновените 2,52 милиони квадратни километри (252 милиони хектари) опфаќаат шуми, мочуришта и земјоделски површини во повеќе од 100 земји. Ова достигнување претставува речиси четвртина од целта за 2030 година, според која треба да се обноват вкупно една милијарда хектари уништена природа.

Проектите регистрирани преку рамката на ОН вклучуваат заштита на сливови, пошумување на сушни предели и враќање на автохтони растителни видови. Најголем дел од резултатите се постигнати преку локални заедници и мерки кои директно влијаат врз квалитетот на воздухот и почвата.

И покрај видливите резултати, официјалните претставници на ОН посочуваат дека годишните трошоци за обнова на природата изнесуваат приближно 200 милијарди долари, додека реалната потреба надминува 400 милијарди долари годишно. На конференцијата во Ерменија беше усвоена заедничка декларација со која владите се повикуваат да ги пренасочат субвенциите од штетни индустрии кон директна поддршка на биолошката разновидност.

Без брзо пренасочување на капиталот, темпото со кое климатските промени и индустријализацијата ги уништуваат плодните површини ќе го надмине темпото на нивно оздравување.

Глобалната пресвртница испраќа директна порака и за регионот на Југоисточна Европа, каде што сушите, пожарите и урбанизацијата вршат постојан притисок врз природните ресурси. Додека меѓународните програми се фокусираат на долгорочно врзување на јаглеродот преку здрави шуми, на локално ниво обновувањето на деградираните падини и речните корита останува клучен штит од ерозија, поплави и загадување на подземните води.