Квантен физичар од Универзитетот во Бирмингем изгради лабораториски мини-универзум за да тестира дали времето може да постои без надворешни часовници и набљудувачи. Истражувањето, објавено во научното списание Physical Review Research, покажува дека фундаменталните честички можат автономно да го следат сопствениот временски развој преку директни квантни интеракции, што отвора нови патишта за спојување на општата релативност и квантната механика.

Д-р Џорџ Баганов, истражувач на Универзитетот во Бирмингем, разви теоретски и експериментален систем базиран на таканаречениот модел на Пејџ и Вутерс од 1983 година. Овој модел претпоставува дека времето не е апсолутна позадина што однадвор ги диктира случувањата во космосот, туку појава што произлегува од квантната испреплетеност меѓу потсистемите.

Во експериментот, честичките дејствуваат и како придвижувачи на процесот и како меѓусебни референтни точки. Едната честичка служи како релативен мерач за состојбата на другата. Наместо да зависи од надворешен уред со секундарна стрелка, симулацијата функционира како затворен систем во кој промените се мерат исклучиво преку внатрешните релации.

Фундаменталната физика со децении се соочува со судир меѓу двете најголеми теории. За општата релативност на Алберт Ајнштајн, простор-времето е флексибилна ткаенина што се свиткува под дејство на масата и гравитацијата. Од друга страна, стандардната квантна механика го третира времето како статичен, однапред даден параметар надвор од самата равенка.

Експериментот во Бирмингем покажува дека затворениот квантен систем не бара апсолутно време за да функционира динамично. Ова откритие дава математичка и емпириска основа за разбирање на раниот универзум непосредно по Големиот тресок, кога целиот космос претставувал изолиран систем без надворешен простор или набљудувач.