Во вселенските истражувања ефикасноста е клучна, а НАСА покажа дека дури и отфрлената опрема може да послужи за важни научни откритија. За време на слетувањето на роверот Perseverance на Марс, делови од вселенското летало удрија во црвената планета и создадоа пет нови кратери. Научниците го искористија овој момент за да ја анализираат површината на планетата на сосема нов начин.

Пред влегувањето во атмосферата на Марс со брзина од 4,7 километри во секунда, леталото отфрли два баластни уреди од волфрам за стабилизација, секој со маса од 77 килограми. Овие уреди, заедно со делови од модулот за крстарење со маса од околу 540 килограми, удрија во површината под агол од 10 степени на околу 70 километри од кратерот Езеро.

Во новата студија објавена во списанието Geophysical Research Letters, истражувачите ги идентификуваа кратерите користејќи ги камерите на сателитот Mars Reconnaissance Orbiter. Бидејќи прецизните димензии, масата и брзината на опремата беа однапред познати, научниците добија совршени услови за физички експеримент, за разлика од природните метеорити чии карактеристики ретко можат точно да се утврдат.

Резултатите од компјутерското моделирање и анализата на сликите донесоа големо изненадување за истражувачите. Материјалот на површината на Марс се покажа како значително помек и со помала цврстина отколку што предвидуваа стандардните закони за формирање кратери. Стандардните физички модели ја преценуваат големината на кратерите кога густи објекти удираат во ронлива површина под плиток агол.

Измерената цврстина на површинскиот материјал изнесува околу 7 килопаскали, што одговара на растресит песок што лесно може да се здроби меѓу прсти. Ова откритие се совпаѓа со претходните мерења на сондата InSight и дава посебна вредност за идните мисии, покажувајќи дека остатоците од леталата можат планирано да се користат за тестирање на структурата на другите планети