Животниот век кај некои животни значително ја надминува вообичаената човечка претстава за стареење. Од копнените суштества до длабоките океани, постојат видови што живеат со векови, па дури и илјадници години, што ги прави предмет на научен интерес и истражување.
Еден од најпознатите примери за човечка долговечност е Жан Калман од Франција, која живеела 122 години и 164 дена. Нејзиниот живот често се наведува како пример за екстремна старост, а таа самата го припишувала долгиот живот на мирен карактер и недостиг на стрес.
Во морските длабочини се наоѓаат некои од најстарите живи организми на планетата. Стаклените сунѓери се сметаат за едни од најдолговечните суштества, со проценет животен век што може да достигне и до 15.000 години. Тие преживуваат во екстремни услови на големи длабочини и имаат многу бавен биолошки развој. Според Guinness World Records, за антарктички стаклен сунѓер била проценета старост до 23.000 години, но поради условите во морето се наведува дека реално не би можел да преживее повеќе од околу 15.000 години.
Меѓу птиците, познат е какадуто по име Куки, кој живеел 83 години во заробеништво и е забележан како еден од најстарите папагали досега.
Во светот на глодарите, голиот крт-пацов се издвојува со својот необичен биолошки отпор. Некои единки можат да живеат повеќе од 30 години, што е исклучително долго за оваа група животни, а истовремено покажуваат и висока отпорност на болести и стареење.
Меѓу морските школки, исландската школка се смета за вистински рекордер, со примероци што достигнуваат над 500 години. Најпознатиот пример е школката „Минг“, чија старост била пресметана на 507 години преку броење на годишните линии на раст на школката.
Џиновската желка од островот Алдабра е меѓу најдолговечните копнени животни, со животен век што може да надмине 250 години. Овие животни се познати по бавниот метаболизам и стабилниот начин на живот.
Во океаните живее и гренландската ајкула, која според проценките може да живее најмалку 250 години, а можеби и повеќе од 500 години. Нејзиниот бавен метаболизам и студените води во кои живее се сметаат за клучни фактори за нејзината долговечност.
Меѓу домашните животни, често се споменува кучето Боби, за кое се тврдеше дека живеело 31 година. Сепак, Guinness World Records во 2024 година му ја одзеде титулата за најстаро куче поради недоволни докази за неговата возраст, па ова тврдење останува спорно.
Овие примери покажуваат дека природата развила различни стратегии за преживување и долговечност — од екстремно бавен метаболизам до уникатни клеточни механизми, кои и понатаму се предмет на научни истражувања.
