На 16 октомври 1793 година, француската кралица Марија Антоанета застана пред гилотината на плоштадот на Револуцијата во Париз. Судењето траеше помалку од два дена пред Револуционерниот трибунал, завршувајќи со однапред подготвена смртна казна. Политичката пропаганда во Франција со години ја демонизираше како симбол за секоја општествена криза. Овој историски настан ја разоткрива силата на медиумските памфлети да обликуваат јавен гнев и да ја заменат правдата со организиран спектакл.
Париската печатена пропаганда со години ширеше памфлети со порнографска содржина и непотврдени обвинувања за финансиски банкрот на државата. Познатата реченица „ако немаат леб, нека јадат колачи“ претставува чист историски фалсификат, запишан од Жан-Жак Русо уште пред таа да пристигне во Франција. Народот ја прифати оваа невистинита фраза како неспорен доказ за нејзината бесчувствителност. Медиумскиот линч директно го подготви теренот за одлуката на трибуналот.
Затворањето во озлогласениот затвор Консиержери го уништи нејзиното здравје по месеци поминати во влажна ќелија под постојан надзор. Револуционерната власт намерно ѝ одзеде секакво достоинство, одвојувајќи ја од нејзините деца. Судскиот процес немаше цел да утврди вистина, туку да испрати политичка порака до надворешните монархии и до внатрешните противници на Јакобинците.
Обвинението се потпираше на три главни точки: трошење на државната каса, заговор против внатрешната и надворешната безбедност на Републиката и велепредавство преку соработка со непријателот. Јавниот обвинител Антоан Квентин Фукие-Тинвил не понуди материјални докази за најтешките наводи. Бранителите добија помалку од еден ден да ги прочитаат илјадниците страници документација. На поротата и беа потребни само неколку часа за да ја прогласат Марија Антоанета за виновна по сите точки.
Осудата и егзекуцијата на поранешната кралица служеа како психолошка точка од која револуционерниот терор повеќе немаше враќање назад. Историскиот механизам со кој пропагандата создаде жртвено јагне за системските економски колапси претставува универзална лекција за секое општество. Институциите што се откажуваат од правична постапка неизбежно завршуваат во тиранија на сопствениот јавен наратив.
Неколку часа пред погубувањето, Марија Антоанета му напишала писмо на своето семејство, обраќајќи и се на својата золва, принцезата Елизабета. Во редовите нема повик за одмазда кон народот што повикува на смрт, туку смиреност и барање прошка од децата. Таа напиша дека нејзината совест е чиста бидејќи никогаш не постапила со омраза кон Франција.
Писмото никогаш не стигнало до принцезата Елизабета, бидејќи властите веднаш го конфискувале како опасен документ. На денот на егзекуцијата, таа се качи на гилотината облечена во едноставен бел фустан, по што нејзиното тело заврши во масовна гробница.
