Телото на двократната нобеловка Марија Кири било положено во дрвен сандак со скриена оловна облога дебела 2,5 милиметри за да го сопре зрачењето. Овој детаљ останал непознат за јавноста сè до 1995 година, кога француските власти ги ексхумираа нејзините посмртни останки за префрлање во парискиот Пантеон. Научничката почина во 1934 година од апластична анемија, предизвикана од децениската работа со радиоактивни елементи без соодветна заштита.

Кога француските власти во 1995 година одлучија да ги преместат Марија и Пјер Кири во националниот мавзолеј Пантеон, тимовите за заштита од зрачење излегоа на терен со сериозна претпазливост. Се очекуваше високо ниво на радијација во воздухот околу гробницата.

Сепак, инструментите на почетокот покажаа речиси нормални вредности. Дури кога го отворија надворешниот дрвен ковчег, работниците забележаа внатрешен слој од олово дебел точно 2,5 милиметри. Подоцнежните тестови на телото покажаа само ниски нивоа на алфа и бета контаминација, што британските радиолошки истражувачи го објаснуваат со фактот дека Кири во подоцнежните години од животот самата почнала да применува построги мерки за дистанца.

Додека оловото во ковчегот го изолирало нејзиното тело, ситуацијата со предметите што ги користела е сосема поинаква. Мебелот, облеката, готвачите и научните тетратки од нејзината лабораторија и денес зрачат со опасен интензитет.

Овие белешки се чуваат во посебни оловни кутии во Националната библиотека на Франција во Париз. Истражувачите што сакаат да ги прелистаат мора да потпишат изјава за преземање сопствен ризик и да носат заштитна опрема. Причината е радиумот-226, изотопот што го изолираше токму Кири, чие време на полураспаѓање изнесува околу 1.600 години. Тоа значи дека овие материјали ќе останат радиоактивни уште илјада и пол години.