Иако терминот биодизел сè почесто се користи во секојдневниот говор, неговиот точен хемиски состав и начин на производство за многумина остануваат непознати. Ова гориво не претставува едноставно кујнско масло истурено во резервоарот, бидејќи високата густина и вискозност на растителните масла брзо би го оштетиле моторот. За да се добие квалитетно гориво, растителното или отпадното масло подлежи на процес на трансестерификација каде што се меша со метил алкохол. Овој процес ги одвојува масните киселини и создава еколошко гориво што се добива директно од нивите наместо од нафтени извори.
Главната предност на стандардниот биодизел е тоа што претставува обновлив извор на енергија кој ослободува помалку штетни материи во однос на петродизелот. Сепак, негова најголема маана отсекогаш била нешто помалата калориска и енергетска вредност. Најновите научни истражувања објавени во списанијата за хемија покажуваат дека овој недостаток може успешно да се надмине со интелигентно комбинирање на нанотехнологијата.
Турски научници спроведоа експерименти во кои на мешавината од класично дизел гориво и 20 проценти биодизел му додадоа микроскопски честички. Станува збор за наночестички од црн никел оксид и бели честички од силициум диоксид со големина од само 100 нанометри. Ваквиот додаток не само што ја промени бојата на горивото во темноцрна, туку драматично ги подобри неговите термодинамички карактеристики во моторот со внатрешно согорување.
Резултатите од лабораториските тестирања беа вонредни, бидејќи енергетската искористеност на вака модифицираниот биодизел порасна за 3,5 проценти во споредба со фосилното гориво. Во исто време, за иста извршена работа и помината километража, вкупната потрошувачка на гориво се намали за повеќе од 2 проценти. Ова намалување делува скромно на прв поглед, но на глобално ниво носи огромни заштеди во индустријата.
Физиката зад овој феномен се крие во тоа што наночестичките ја менуваат вискозноста на горивото, овозможувајќи му во цилиндрите да се распрскува во значително поситни капки. Поситните капки воспоставуваат подобар контакт со кислородот, што овозможува брзо и речиси целосно согорување. Дополнително, никел оксидот делува како моќен катализатор кој хемиски го забрзува процесот на согорување.
Како директна последица од комплетното согорување, емисијата на опасниот јаглерод моноксид и несогорените јаглеводороди се намали за речиси 40 проценти, а чадот од издувната цевка за 35 проценти. Сепак, поради повисоката температура при подобрата реакција, се забележува благ пораст на азотните оксиди. Експертите заклучуваат дека иако употребата на никел бара дополнителни еколошки анализи поради неговата токсичност во големи количини, оваа технологија отвора сосема ново поглавје за одржливите горива.
