Кон крајот на деведесеттите години, швајцарската компанија Своч лансираше проект што требаше да го редефинира глобалното мерење на времето. Наместо часови, минути и временски зони, компанијата воведе концепт наречен интернет време, делејќи го секој ден на точно 1.000 еднакви единици наречени битови. Идејата беше едноставна: корисниците на мрежата од Скопје до Токио да комуницираат во иста секунда без да пресметуваат часовни разлики, но реалноста на човечката биологија брзо го собори овој корпоративен експеримент.
Проектот официјално стартуваше на 23 октомври 1998 година, во присуство на Николас Хајек, тогашниот прв човек на Своч групацијата, и Николас Негропонте, основачот на медиумската лабораторија на МИТ. Нивниот план предвидуваше укинување на класичните географски меридијани во дигиталната комуникација.
Еден ден според овој систем содржи точно 1.000 битови, означени со симболот @ пред бројката. Секој бит трае точно една минута и 26,4 секунди. Времето не се мереше според Гринич, туку според седиштето на компанијата во швајцарскиот град Бил, кое беше прогласено за почетен меридијан и означено како BMT (Biel Mean Time). Полноќ во Швајцарија значеше @000 битови, додека пладнето секогаш паѓаше на @500 битови, независно од тоа дали на другата страна од планетата надвор е длабока ноќ.
Во екот на дот-ком ерата, идејата доби сериозен почетен замав. Своч произведе посебна линија рачни часовници со дигитален екран што го прикажуваше исклучиво новото време.
Интерес покажаа и софтверските инженери. Популарната платформа за онлајн комуникација ICQ го вгради интернет времето директно во корисничкиот интерфејс, овозможувајќи им на луѓето полесно да закажуваат разговори без математички конверзии. Игри како Phantasy Star Online на конзолата Sega Dreamcast го користеа овој систем за глобално поврзување на играчите на исти сервери, а поддршка се појави дури и во алатките на оперативните системи базирани на Линукс и во PHP програмскиот јазик.
И покрај почетниот ентузијазам на технолошката заедница, широката јавност никогаш не го прифати концептот. Главната пречка беше природната потреба на човекот да го врзува времето со положбата на сонцето. Додека за швајцарските корисници @500 битови значеше пауза за ручек, за корисниците во Сан Франциско истиот тој број означуваше три часот по полноќ.
Преминот бараше луѓето одново да ги учат своите дневни рутини низ апстрактни броеви наместо низ востановениот дваесет и четиричасовен циклус. Дополнително, преместувањето на нултиот меридијан од Гринич во швајцарскиот град Бил наиде на критики дека претставува обичен маркетиншки потег за продажба на брендирани часовници, а не вистински отворен дигитален стандард.
Како што глобалната мрежа созреваше, оперативните системи на паметните телефони и компјутерите научија автоматски и тивко да ги пресметуваат временските разлики во позадина. Потребата човекот рачно да пресметува туѓи часовни појаси исчезна сама по себе. Денес, повеќе од две децении подоцна, овој швајцарски експеримент останува љубопитен споменик на времето кога пионерите на интернетот веруваа дека физичките граници и законите на природата можат да се избришат со еден софтверски протокол.
