Каде умираат китовите повеќе не е само поетско прашање од морските легенди. Научници открија огромно подводно гробиште на китови во зоната Дијамантина, во југоисточниот Индиски Океан.

На длабочина од 4.616 до 7.001 метар се пронајдени стотици фосилизирани остатоци од китови, како и неколку понови тела што и денес го хранат животот на морското дно.

Откритието, објавено во научното списание Nature, покажува дека телата на китовите, кога ќе потонат на океанското дно, не исчезнуваат во тишина. Тие стануваат подводни оази за живот во целосен мрак, огромен притисок и студ.

Научниците спровеле 32 подморнички мисии и документирале 485 локации со фосили и активни „падови на китови“. Во таквите екосистеми, едно тело може со години, па и децении, да биде извор на храна и засолниште за бројни морски организми.

На и околу остатоците биле забележани медузи, цевчести црви, кршливи ѕвезди, морски краставици, длабокоморски ракови и школки. Дел од видовите, според истражувачите, можно е досега да не биле познати на науката.

Особено важно е што станува збор за подрачје долго околу 1.200 километри. Тоа не е изолирана точка на океанското дно, туку цела зона во која со милиони години се таложеле остатоци од китови.

Дел од фосилите се стари околу 5,3 милиони години, што им дава на научниците редок увид во минатото на морските цицачи и во еволуцијата на длабокоморските екосистеми.

Откритието не значи дека сите китови „одат“ на едно место за да умрат. Научниците посочуваат дека телата најверојатно се акумулирале поради миграциски рути, морска топографија и услови на дното.

Во светот на длабокото море, смртта на еден кит е почеток на цел екосистем. Најпрво доаѓаат поголеми чистачи што го користат мекото ткиво, а потоа остануваат коските, маснотиите и минералите, кои привлекуваат специјализирани организми.

Зоната Дијамантина се наоѓа меѓу Австралија и Антарктикот, во еден од најмалку истражените делови на океанот. Длабочината, притисокот и оддалеченоста ја прават оваа област тешко достапна, но токму таму научниците сега гледаат доказ дека морското дно не е празна пустина.

Откритието покажува дека планетата сè уште крие места што звучат како научна фантастика, а се целосно реални. Длабоко под брановите, таму каде што нема сончева светлина, коските на китовите стануваат дом, храна и историја за живот што човекот допрва почнува да го разбира.