Два грбави кита ги изненадија научниците со одвоени рекордни патувања меѓу Австралија и Бразил, минувајќи растојание од околу 14.500 километри. Животните биле идентификувани според уникатните шари и рабови на нивните опашки, кои кај китовите функционираат речиси како отпечаток од прст.
Овие патувања се сметаат за најдолги досега забележани кај грбави китови. Двата кита се движеле во спротивни правци, а еден од нив препливал нешто повеќе од 15.000 километри, надминувајќи ги претходните познати рекорди.
Грбавите китови се познати по долгите миграции низ океаните. Обично се хранат со крил и ситна риба во потоплите месеци, а во зимскиот период се движат кон тропските води каде се размножуваат. Најчесто ги следат миграциските патеки што ги научиле од своите мајки, па токму затоа ова откритие е толку необично.
Во новата студија, научниците анализирале повеќе од 19.000 фотографии од китови собрани во последните четири децении. Фотографиите биле направени од истражувачки тимови, но и од научници-аматери, а специјален софтвер помогнал во препознавањето на китовите според шарите на нивните опашки.
Истражувачите така откриле дека два различни кита биле забележани на места за размножување во источна Австралија и во Бразил, што покажува дека се префрлиле од еден регион во друг. Бидејќи фотографиите ги покажуваат само на почетокот и на крајот од патувањето, сè уште не е познато по која точна рута се движеле.
Научниците велат дека китовите обично не ги менуваат местата за парење, па останува нејасно зошто овие две единки тргнале на толку невообичаени патувања. Една од можностите е дека се сретнале со други китови на заеднички места за хранење, а потоа продолжиле со нив наместо да се вратат во својот вообичаен регион.
„Пронаоѓањето не на една, туку на две единки што го поминале патот меѓу Австралија и Бразил го доведува во прашање она што мислевме дека го знаеме за тоа колку овие популации навистина се одвоени“, изјави коавторката на студијата Стефани Стак.
Овие рекордни патувања покажуваат дека грбавите китови можат да се движат многу подалеку отколку што досега се претпоставуваше. За научниците, тоа отвора нови прашања за нивната миграција, поврзаноста меѓу популациите и начинот на кој овие огромни морски животни го користат океанскиот простор.
