Албер Ками го изгради своето творештво на тенката линија меѓу човечката потреба за правда и студениот молк на светот. Добитникот на Нобеловата награда за литература во 1957 година замина прерано на 46 години во сообраќајна несреќа кај Вилблевен. Во неговиот куфер останаа недовршениот автобиографски роман и неискористен железнички билет, како симбол на постојаниот отпор против секој наметнат догматизам.
Албер Ками е роден во 1913 година во Мондови, Француски Алжир, денешен Дреан. Татко му Лисјен загинал во Битката кај Марна во 1914 година, оставајќи го семејството без основни приходи. Мајка му Кетрин Сентес била неписмена, делумно глува и работела како чистачка за да ги прехрани децата.
Пресуден момент во неговото детство одиграл учителот Луј Жермен. Тој го забележал талентот на момчето и му помогнал да добие стипендија за гимназија, отворајќи му пристап до високо образование. Години подоцна, кога Ками застана на говорницата во Стокхолм за да го прими највисокото литературно признание, својот официјален говор му го посвети токму на Жермен. Ками подоцна запишал филозофија на Универзитетот во Алжир, но тешкиот напад на туберкулоза ја прекинал неговата академска кариера и спортските активности.
Преселбата во Париз во 1940 година го внесе Ками директно во воениот виор. Како активен член на Француското движење на отпорот, тој го уредуваше илегалниот весник „Комба“ (Combat), ризикувајќи го животот под нацистичката окупација.
Во 1942 година ги објави култните дела „Странецот“ и филозофскиот есеј „Митот за Сизиф“. За Ками, апсурдот претставува директен судир помеѓу човечкиот копнеж по смисла и тишината на универзумот. Неговиот одговор не беше пасивност или очај, туку достоинствен пркос. Во 1947 година следуваше романот „Чумата“, alegorija за отпорот против фашизмот и секоја друга општествена епидемија. Иако неговите дела се читаат низ генерации средношколци и студенти и на нашите простори, Ками упорно одбиваше да биде класифициран како егзистенцијалист и се оградуваше од секоја затворена идеологија.
Објавувањето на филозофскиот есеј „Бунтовникот“ во 1951 година доведе до остар судир со Жан-Пол Сартр и левичарските интелектуалци околу списанието „Модерни времиња“ (Les Temps modernes). Ками отворено го критикуваше советскиот тоталитаризам и гулазите, тврдејќи дека ниедна идеолошка цел не ги оправдува масовните злосторства и државниот терор.
Оваа позиција го изолираше од париските книжевни кругови, но ја потврди неговата морална доследност. Во 1957 година Шведската академија му ја додели Нобеловата награда за литература со образложение дека „со јасна сериозност ги осветлува проблемите на човечката совест во нашето време“. Ками имаше 44 години и стана втор најмлад лауреат во историјата на оваа награда, зад Радјард Киплинг. Гласањето во Академијата беше тесно, каде што Ками победи со само еден глас разлика пред грчкиот писател Никос Казанѕакис.
Животниот пат на Ками прекина на 4 години јануари 1960 година кај местото Вилблевен, на патот кон Париз. Автомобилот „фасел вега“ управуван од неговиот близок пријател и издавач Мишел Галимар излета од патот и удри во дрво. Ками загина на самото место, додека Галимар им подлегна на повредите неколку дена подоцна.
Во остатоците од возилото полицијата пронајде црна чанта со ракопис од 144 страници на романот „Првиот човек“, автобиографско дело кое беше објавено постхумно дури во 1994 година. Во џебот на капутот на Ками беше пронајден неискористен повратен железнички билет, бидејќи писателот првично планирал да се врати во Париз со воз, пред да ја прифати поканата на Галимар за патување со автомобил.
