Длабоко во пустината Тенера во Нигер, три века растеше багрем познат како Дрвото Тенера, кој важеше за најосаменото дрво во светот. Без ниту едно друго стебло во радиус од 400 километри, овој багрем им служеше како главен ориентир на караваните. Неговата вековна борба со сушата заврши во 1973 година, кога камион управуван од пијан возач го собори единственото дрво во тој дел од Сахара.

Багремот од видот Vachellia tortilis растеше во регион каде што дневните температури редовно преминуваат 45 степени Целзиусови, а врнежи речиси и да нема. Ова стебло претставуваше последен остаток од некогашната зелена Сахара, која пред повеќе илјадници години имала реки, езера и шуми.

Истражувачите со децении не разбираа како дрвото успева да остане зелено во толку сурови услови. Одговорот пристигна во 1938 година, кога инженери копаа бунар во негова близина. Тие открија дека корените на багремот се спуштаат меѓу 33 и 36 метри под пустинскиот песок, каде што црпат зачувани подземни води.

Поради својата изолација, Дрвото Тенера имаше посебно место на географските карти. Тоа беше ретка појава за самостојно стебло. Локалните Туарези го почитуваа багремот. Тие внимаваа нивните камили да не ги јадат листовите и да не ги кршат гранките.

Бунарот ископан покрај него овозможи местото да стане важна станица за патувачите низ пустината. Стеблото им помагаше на истражувачите и караваните да се ориентираат во бесконечното море од песок.

По три века преживување на песочни бури и суши, дрвото беше уништено во 1973 година. Возач на камион од Либија, кој според извештаите бил во пијана состојба, излетал од патот и удрил директно во стеблото.

Остатоците од багремот денес се наоѓаат во Националниот музеј на Нигер во Нијамеј. На местото каде што растеше дрвото, локалните власти поставија метална скулптура. Ново дрво никогаш не е засадено. Без децении развој на толку длабок корен, ниту едно младо стебло не би издржало во тие услови.