Македонските градови и годинава го одбележуваат Светскиот ден без автомобили главно преку симболични настани, детски трки и привремено затворање на поединечни улици. Додека глобалните иницијативи се фокусираат на трајно пренаменување на јавниот простор и намалување на загадувањето, домашните локални власти ретко воведуваат долгорочни мерки за одржлив сообраќај. Еден ден без издувни гасови не нуди решение за граѓаните кои секојдневно се соочуваат со метеж, узурпирани тротоари и нефункционален јавен превоз.
Повеќето македонски општини ја сведоа Европската недела на мобилност на протоколарни активности. Во Охрид се организира еднодневно затворање на сообраќајот на улицата „Македонски Просветители“ кај плоштадот „Крушевска Република“, со детски дефилеа и штандови. Во Кочани се вози рекреативна велосипедска тура по „Патеката на оризот“, а Републичкиот совет за безбедност на сообраќајот на патиштата (РСБСП) дели едукативни флаери за придобивките од пешачењето.
Ваквите еднократни акции завршуваат веднаш штом ќе се отворат улиците за сообраќај. Ниту една општина годинава не најави нова мрежа на заштитени велосипедски патеки, субвенции за јавен превоз или трајно проширување на пешачките зони. Практиката покажува дека по завршувањето на манифестациите, локалните власти се враќаат на старите урбанистички решенија кои му даваат апсолутна предност на моторниот сообраќај.
Иницијативата за ден без автомобили започна како одговор на нафтената криза во седумдесеттите години, за потоа европските градови како Рејкјавик, Ла Рошел и градови во Италија во деведесеттите да ја претворат во организиран притисок против доминацијата на возилата. Светскиот ден без автомобили официјално се востанови на 22 септември 2000 година.
Вистинската трансформација се случи таму каде што градовите ја искористија идејата за системски промени. Богота во Колумбија го институционализираше настанот преку референдум во 2000 година, забранувајќи приватни возила во целиот град секој прв четврток во февруари, истовремено развивајќи систем на брзи автобуси (TransMilenio) и стотици километри велосипедски коридори. Во македонскиот контекст, транзицијата од симболичен настан во функционална сообраќајна политика сè уште отсуствува.
