Бил Гејтс повторно е во центарот на вниманието со предупредување за една од најголемите теми на денешницата – вештачката интелигенција. Во интервју за NBC тој изјавил дека, доколку не биде ставена под контрола, вештачката интелигенција би можела да предизвика „милијарда смртни случаи“.
Но, токму ова предупредување отвора друго прашање: колку треба да им веруваме на проценките на човек чие лично расудување во минатото беше предмет на сериозни прашања?
Тоа е аргументот на колумнистката на „Гардијан“ Арва Махдави, која во својот текст не ја оспорува нужно опасноста од вештачката интелигенција, туку го проблематизира авторитетот од кој доаѓа предупредувањето.
„Не сакам да слушам само за хипотетички опасности“
Махдави пишува дека е тешко да се слушаат предвидувања за идните опасности од ВИ во време кога технологијата веќе има реални последици во сегашноста. Таа особено ја отвора темата за употребата на вештачката интелигенција во воени операции и прашува зошто Гејтс не зборува повеќе за конкретните начини на кои технологијата веќе се користи.
Во тој контекст го споменува и Мајкрософт, компанија чиј коосновач е Гејтс, како и дебатите за нејзините технологии и договори поврзани со израелската војна во Газа. Ова е политички и јавен спор околу употребата на технологијата, а не доказ дека Гејтс лично бил вклучен во воени операции.
Прашањето за Џефри Епстин
Вториот аргумент на Махдави се однесува на односите на Гејтс со Џефри Епстин. Гејтс се сретнувал со Епстин повеќе пати откако се запознале во 2011 година. Епстин претходно се изјаснил за виновен по обвиненија поврзани со сексуална злоупотреба и малолетници.
Гејтс никогаш не бил обвинет дека учествувал во неговите сексуални злосторства. Самиот Гејтс во минатото изјавил дека знаел дека Епстин имал „правни проблеми“, но дека не ја разбирал целосно нивната сериозност. Како причина за средбите го наведувал и тврдењето дека Епстин имал контакти со богати луѓе и можел да помогне во обезбедување средства за глобалното здравство.
Токму ова објаснување Махдави го смета за проблематично. Нејзиниот аргумент е дека човек кој сака да влијае врз јавната дебата со предвидувања за иднината мора да биде подготвен да одговара и за сопствените проценки и одлуки од минатото.
Од технолошки визионер до човек чии проценки се преиспитуваат
Гејтс со години има значајно место во јавната дебата за технологијата, климатските промени, јавното здравје и иднината на човештвото. Неговите предупредувања за вештачката интелигенција се дел од пошироката дебата во која научници, технолошки лидери и истражувачи предупредуваат на можни ризици од сè помоќните системи.
Но, постои разлика меѓу предупредување за потенцијален ризик и тврдење дека одреден број луѓе навистина ќе загинат. Токму затоа изјавата за „милијарда смртни случаи“ треба да се чита како проценка за можен екстремен исход, а не како научно утврдена прогноза.
А прашањето што го поставува Махдави е пошироко од самата ВИ: кога некој има огромно влијание врз јавноста, колку неговиот личен кредибилитет треба да влијае врз тоа како ги прифаќаме неговите предупредувања?
Одговорот не мора да биде ниту целосно верување ниту целосно отфрлање. Предупредувањата за ризиците од ВИ можат да бидат сериозни и кога доаѓаат од луѓе чии други одлуки биле спорни. Но, истовремено, секое големо тврдење за иднината бара докази, методологија и независна проверка – а не само авторитетот на оној што го изговара.
