Песната „442 до Београда“ со децении поттикнуваше теории дека легендарната бројка крие точна километража меѓу Загреб и Белград. Четириесет години по објавувањето на култниот албум „Јахачи магле“, Момчило Бајагиќ Бајага ги отфрли сите урбани легенди, потврдувајќи дека зад стихот не стои никаква скриена географска шифра. Станува збор исклучиво за музичарска рима и чувство за далечина додека бендот се враќа од свирка во раните утрински часови.
Публиката со години бараше карта и мереше делници од главните градови на поранешна Југославија за да ја пресмета релацијата. Некои тврдеа дека патот од Загреб до Белград брои точно толку километри, други тврдеа дека тоа е растојанието до Скопје, а трети гледаа метафора за воени единици или скриени датуми.
Бајага стави крај на овие нагаѓања:
„Често ме прашуваа што значи 442, а всушност ништо конкретно, само добра рима. Сакав да звучи како многу километри, бидејќи постојано бевме на пат. Секако, цело време се гледаат испрекинатите линии на патот кога гледаш низ замаглен прозорец или столбчињата. Вистинска музичарска приказна кога се враќаш од свирка.“
Немало никаква тајна врска. Само долги ноќни патувања со комбе и поглед низ стаклото.
Бројката остана врежана благодарение на бас-линијата што ја отсвире Бата Божаниќ. Тој штотуку се вратил од студии на конзерваториум во Соединетите Американски Држави и бил во животна форма. Кога бендот му ја објаснил идејата, Божаниќ ја составил препознатливата тема со која се затвора целата плоча.
Албумот „Јахачи магле“ излезе на 6 септември 1986 година како трето студиско издание на „Бајага и Инструктори“. Дојде веднаш по комерцијалниот бум на „Са друге стране јастука“, кој се продаде во 360.000 примероци.
Бендот не сакаше да го повторува проверениот поп-образец. Заедно со продуцентот Саша Хабиќ поминаа повеќе од 500 часови во студиото, експериментирајќи со реге, џез-свинг и цврст рокенрол.
Плочата оствари тираж од 260.000 примероци, што претставуваше огромен успех за тогашниот југословенски пазар.
Покрај звучното шаренило и гостите како Јосипа Лисац, Рајко Којиќ, Дуда Безуха и Јане Парѓовски, изданието донесе и персонални промени. „Јахачи магле“ беше последниот проект на кој Дејан Цукиќ пееше како редовен член на бендот, додека клавијатуристот Саша Локнер тогаш првпат сними цел албум со групата.
