Само два месеца по завршувањето на Втората светска војна во Европа, Австрија беше поделена на четири окупациски зони. На 9 јули 1945 година, Соединетите Американски Држави, Советскиот Сојуз, Велика Британија и Франција во Лондон потпишаа договор со кој формално се уредуваше управувањето со земјата по падот на нацистичка Германија.

Австрија следните десет години живееше под заедничка контрола на четирите победнички сили. Но, за разлика од Германија, која подоцна беше поделена на две држави, Австрија успеа да ја избегне трајната поделба меѓу Истокот и Западот.

Уште за време на војната, сојузниците во принцип ја прифатија идејата за обновување независна Австрија. Во Московската декларација од 1943 година, Австрија беше опишана како првата слободна земја што станала жртва на Хитлеровата агресија. Истовремено, беше нагласено дека земјата носи и одговорност за учеството на многу Австријци во нацистичкиот режим.

Токму затоа целта на окупацијата не била трајно распарчување на земјата, туку нејзина демократизација и враќање како независна држава.

Четири сили, четири зони

Советскиот Сојуз го презеде источниот дел на Австрија, вклучувајќи ги Долна Австрија, Градишќе и делови од Горна Австрија северно од Дунав. Американците управуваа со Салцбург и дел од Горна Австрија јужно од Дунав. Британците ја контролираа Корушка и Штаерска, додека Французите ги добија Тирол и Форарлберг.

Границите на окупациските зони главно ги следеа австриските покраински граници од периодот пред аншлусот, односно припојувањето на Австрија кон нацистичка Германија во 1938 година.

Посебен статус имаше Виена. Како и Берлин, австриската престолнина беше поделена на четири сектори, по еден за секоја окупациска сила. Но, историското јадро на градот, првиот округ Innere Stadt, беше под заедничка управа.

Контролата врз центарот на Виена се менувала секој месец, што градот го претворило во симбол и на сојузничката соработка и на растечките тензии од почетокот на Студената војна.