Кога Стинг, Стјуарт Коупленд и Енди Самерс влегле во студиото Сари Саунд, никој не гледал на „Полис“ како на идни ѕвезди. Бендот бил дел од лондонската панк-сцена, но тројцата биле подобри музичари отколку што тоа го барал панкот, а Самерс веќе имал долга кариера како сесиски гитарист. Албумот го снимале во паузите меѓу другите ангажмани, со буџет од неколку илјади фунти – мала сума дури и за тогашните услови. Финансирањето го обезбедиле самите, со помош на Мајлс Коупленд, братот на тапанарот, кој станал нивен менаџер.
Срцето на албумот е „Роксен“, песна инспирирана од улиците со проститутки во близина на хотелот во кој бендот престојувал во Париз. Стинг ја замислил како бавна боса нова, но на крајот таа добила реге-фраза и препознатлив вокал во висок регистар. Поради темата, Би-би-си првично не сакала да ја емитува, а и првото издание на синглот поминало речиси незабележано. Дури по успехот во Америка песната се вратила во Британија и станала еден од најпрепознатливите рок-хитови на сите времиња.
И „can’t stand losing you police“ имала проблеми со цензурата. Песната зборува за тинејџер кој размислува за самоубиство по раскинување, а на омотот на синглот бил прикажан Коупленд со јамка околу вратот, додека стои на блок мраз што се топи. Сликата била оценета како неприфатлива, но тоа не ја спречило песната да стане хит. „So lonely“, пак, со својата комбинација од реге-строфи и експлозивен рефрен, ја покажала формулата што ќе стане заштитен знак на бендот.
Таа формула, позната и како бело реге, беше вистинската новина на албумот. „Полис“ не го копираа јамајканскиот звук, туку го користеа како простор во кој тапаните на Коупленд, гитарата на Самерс со ехо-ефекти и басот на Стинг можеа да дојдат до израз. Резултатот беше минималистички, ритмички и комерцијален во исто време – нешто што не го нудеа ниту панкот ниту традиционалниот рок. Тоа е звукот од кој ќе произлезат подоцнежните албуми и кој ќе кулминира со „every breath you take“ во 1983 година.
Влијанието на тој звук се чувствуваше и на југословенската њу вејв-сцена, која во истиот период со голем ентузијазам ги вклучуваше реге-ритмите и новиот британски звук во своите песни. Бендовите од Загреб, Белград и Скопје внимателно ги следеа британските топ-листи, а „Роксен“ стана дел од музичкото секојдневие на генерацијата што порасна со Радио Скопје и рок-емисиите од крајот на седумдесеттите.
„Outlandos d’Amour“ денес се смета за едно од најсилните дебитантски изданија во британскиот рок, албум што звучи свежо и по речиси пет децении. Насловот е измислена мешавина од зборови без вистинско значење, но звукот на албумот е сè друго освен случаен. Тој е доказ дека и во ерата на панкот музичката вештина можела да биде исто толку бунтовничка колку и бесот.
