Весникот „The Times of India“ започна со печатење на 3 ноември 1838 година како скромен двонеделник под името „The Bombay Times and Journal of Commerce“. Основан од општествениот реформатор Нарајан Динанат Велкар и уредникот Џеј-И Бренан, листот брзо ги надмина колонијалните рамки. Денес тој претставува најстариот дневен весник на англиски јазик во Индија кој сè уште излегува, со огромно влијание врз креирањето на јавното мислење во Азија.
Првите изданија излегуваа само во среда и сабота, наменети главно за британските трговци и локалната елита во Бомбај. Во 1850 година весникот прерасна во дневник, но вистинскиот пресврт настапи десет години подоцна со доаѓањето на Роберт Најт на чело на редакцијата.
Најт ги откупи уделите од локалните акционери, го спои листот со конкурентскиот „Bombay Standard“ и во 1861 година официјално го воведе името „The Times of India“.
Тој истовремено ја формираше првата индиска новинска агенција што дистрибуираше телеграфски вести низ потконтинентот и соработуваше директно со британски Ројтерс. Најт отворено застана против владините обиди за цензура, воспоставувајќи стандард за заштита на уредничката автономија од притисоците на колонијалната власт.
Во 1892 година весникот премина во рацете на „Bennett, Coleman & Co. Ltd.“, а по стекнувањето на независноста на Индија во 1946 година сопственоста ја презедоа локални индустријалци. Еден од најхрабрите моменти во историјата на редакцијата се случи за време на 21-месечната вонредна состојба воведена од Индира Ганди.
Кога државната цензура го блокираше критичкото известување на 26 јуни 1975 година, бомбајското издание објави симболичен некролог. Во него пишуваше: „Д.Е.М. О’Краси, сакан сопруг на Т.Рут, татко на Л.И.Берти, брат на Верба, Надеж и Правда, почина на 25 јуни“.
Овој кус отпор остана еден од највпечатливите симболи на новинарската непокорност пред авторитарните притисоци.
Во поновата ера медиумот се трансформираше во глобален конгломерат под капата на групацијата „Times Group“, бележејќи дневен тираж од над 1,8 милиони примероци.
Ваквата експанзија отвори сериозни професионални дилеми за границата меѓу бизнисот и професионалните стандарди. Во 2000-тите години групацијата воведе таканаречени „приватни договори“, каде медиумскиот простор и позитивното известување се разменуваа за сопственички удели во компании.
Денес печатот во светот се соочува со слични битки за опстанок пред алгоритмите и финансиските центри на моќ, додека дигиталните платформи бараат сосема нови начини за одржување на довербата кај публиката.
