Александра палата, која Лондончаните од милост ја нарекуваат Али Пали, била изградена во XIX век како народен центар за забава. Токму нејзината положба на висок рид ја направила идеална за поставување предавател. Во есента 1936 година, Би-би-си таму сместила студија и антена, а на 2 ноември официјално започнала редовната телевизиска служба. Програмата се емитувала околу два часа дневно и можела да се гледа само во Лондон и околината, и тоа на апарати што чинеле колку мал автомобил.
Најинтересниот детал од првите месеци е тоа што Би-би-си не знаела кој систем да го избере, па ги пуштала двата. Шкотскиот пронаоѓач Џон Лоџи Берд нудел механички систем со 240 линии, додека компанијата Маркони-ЕМИ развила целосно електронски систем со 405 линии. Двата системи се менувале на неделно ниво, а студијата во палатата биле опремени за работа со двата. Разликата во квалитетот брзо станала очигледна и веќе во февруари 1937 година системот на Берд бил отфрлен, а електронскиот систем станал стандард на британската телевизија во наредните децении.
Првите гледачи следеле прегледи на вестите, музички точки, кулинарски емисии и демонстрации што денес би изгледале наивно, но тогаш биле вистинско чудо. Големиот пробив дошол во мај 1937 година, кога Би-би-си ја пренела процесијата за крунисувањето на кралот Џорџ VI, првиот голем надворешен пренос во историјата. Бројот на телевизиски апарати растел, иако телевизијата и понатаму била луксуз достапен за мал број домаќинства.
Втората светска војна го прекинала експериментот на најнеобичен начин. На 1 септември 1939 година програмата била прекината без најава, наводно среде цртан филм со Мики Маус, бидејќи се стравувало дека сигналот може да им помогне на германските авиони при ориентацијата. Кога службата повторно започнала во јуни 1946 година, програмата наводно продолжила со истиот цртан филм, како седумте години да биле само долга пауза. Таа анегдота е дел од легендата на Би-би-си и ја прикажува британската иронија во нејзиниот најчист облик.
Во Македонија телевизијата пристигнала речиси три децении подоцна. Телевизија Скопје ја емитувала својата прва програма во декември 1964 година, по Радио Скопје, кое од 1944 година било главниот медиум на новата република. Во првите години многумина телевизија гледале кај соседите или во кафеаните, каде што еден апарат собирал цело маало. Тоа искуство на заедничко гледање можеби е најслично на она што го доживеале првите лондонски гледачи во 1936 година.
Деведесет години подоцна телевизијата повеќе не е мебел во дневната соба, туку апликација на телефонот, а линеарната програма ја заменуваат платформите за стриминг. Сепак, идејата родена во Александра палата – дека јавен сервис може секој ден да ги внесува светот, вестите и културата во домовите на граѓаните – и денес е мерка за тоа што треба да биде јавната телевизија.
