Мозокот ослободува најголеми количини допамин за време на исчекувањето на интимен однос, а не при самиот чин, потврдуваат современите невробиолошки и психолошки студии. Овој неврохемиски механизам објаснува зошто флертот, пораките и неизвесноста често создаваат посилен интензитет на возбуда отколку крајниот резултат. Хормоналната реакција на организмот е програмирана да го награди копнежот со цел да поттикне дејство.

Невротрансмитерот допамин, често погрешно нарекуван само „хормон на задоволството“, примарно е задолжен за мотивација и стремеж кон целта. Кога телото насетува можна награда, мезолимбичниот пат во мозокот се активира и предизвикува состојба на зголемено внимание и еуфорија.

Во моментот кога ќе се случи очекуваниот настан, нивото на допамин природно опаѓа, препуштајќи им го местото на окситоцинот и ендорфините, кои носат смиреност, поврзаност и опуштање.

Психолошките експерименти врз човечкото однесување покажуваат дека непредвидливоста дополнително го засилува допаминскиот одговор. Кога исходот не е целосно сигурен, мозокот троши повеќе ресурси за анализа и фантазирање.

Суптилните сигнали, бавниот физички контакт или одложеното задоволство ја продолжуваат оваа фаза на напнатост, овозможувајќи му на телото подолго време да остане во состојба на висок интензитет.

Кога интимните односи ќе станат целосно предвидливи и испланирани, мозокот го губи елементот на исчекување. Без непознати фактори, допаминскиот скок изостанува пред самиот чин.

Психолозите препорачуваат воведување на таканаречена „продолжена предигра“ преку ментална стимулација во текот на денот, разговор, пораки и промена на воспоставените обрасци на однесување.