Работниот стрес не мора веднаш да се забележи во резултатите. Некој може со месеци да функционира сосема добро на работа, а истовремено постепено да чувствува дека обврските почнуваат да му го нарушуваат физичкото и менталното здравје.

Токму во тоа е една од замките на хроничниот стрес. Симптомите најчесто не се појавуваат одеднаш, туку полека: полош сон, главоболки, мускулна напнатост, дигестивни проблеми, раздразливост и чувство дека дури ни викендот не е доволен за вистински да се одморите.

Прво може да се промени сонот

Еден од првите сигнали може да биде нарушувањето на сонот.

Потешко заспивате, се будите во текот на ноќта размислувајќи за работата или станувате наутро уморни, како претходниот работен ден воопшто да не завршил.

Со текот на времето може да се појават и почести главоболки, напнати мускули, стегање на вилицата или проблеми со варењето.

Хроничниот стрес може да влијае и врз имунолошкиот систем и да го направи организмот почувствителен на заболувања.

Сè повеќе кафе за да го издржите денот

Уште еден знак може да биде сè поголемото потпирање на кофеин за да го поминете работниот ден или на алкохол за да се опуштите навечер.

Проблемот почнува кога нешто што некогаш било повремено станува речиси секојдневна навика.

Работите добро, но ништо повеќе не ве радува

Согорувањето на работа, или burnout, не мора веднаш да значи пад на продуктивноста.

Можно е некој и понатаму да работи успешно, но истовремено да чувствува емоционална исцрпеност, раздразливост или постепено губење интерес за работите што претходно му причинувале задоволство.

Губењето интерес за хобија и дружење, како и анксиозноста што не исчезнува ни во слободните денови, може да бидат сигнал дека вообичаениот работен притисок преминал во нешто посериозно.

Особено е важно да се обрне внимание ако чувствувате вина кога одморате или ако постојано имате потреба да ги проверувате службените пораки и електронската пошта.

Кој сум јас кога не работам?

Еден од посериозните обрасци се појавува кога работата станува главен извор на идентитет, самодоверба и чувство за лична вредност.

Корисно е тогаш да си поставите едноставно прашање: Кој сум јас кога не работам?

Ако ви е тешко да одговорите, ако дружењата и хобијата постепено исчезнале или ако не знаете како да поминете слободен ден без чувство дека треба нешто да завршите, тоа може да биде знак дека работата зазела преголем простор во животот.

Кога стресот станува хроничен?

Не е пресудно само колку часа дневно работите.

Поважно е дали телото и умот успеваат да закрепнат по напорниот период. Повремениот стрес е нормален, но по него би требало да може да се вратите во вообичаената состојба.

Ако напнатоста не исчезнува ни по викенд, одмор или период со помалку обврски, тоа може да биде знак дека стресот веќе станал хроничен.

Тоа не значи дека првото решение мора да биде отказ.

Може да помогнат појасни граници меѓу работното и приватното време, редовен сон, вистински паузи во текот на денот и време во кое целосно ќе се исклучите од службените екрани и пораки.

Ако симптомите продолжуваат, се влошуваат или почнат сериозно да го попречуваат секојдневното функционирање, препорачливо е да се разговара со лекар или професионалец за ментално здравје.

На крајот останува уште едно едноставно прашање: дали тоа што го добивате од работата е пропорционално на она што секојдневно ѝ го давате?

Ако одговорот подолго време е негативен, можеби вреди посериозно да ги слушнете сигналите што ги испраќаат телото и умот.