Појавата на дупка во тревникот често предизвикува паника, но стручњаците потсетуваат дека влекачите речиси никогаш не копаат сопствени живелишта. Наместо тоа, тие бараат готови подземни засолништа од глодари или процепи под карпи за да се сокријат од жештините. Пред да посегнете по лопатата, неопходно е внимателно набљудување од дистанца. Затрупувањето на активен отвор може да го зароби влекачот и да го направи агресивен при обид за бегство.
Повеќето змии немаат анатомски карактеристики за копање тунели како што тоа го прават верверичките, глувците или кртовите. Поради тоа, отворот во дворот речиси сигурно го направило друго животно. Змиите едноставно го користат просторот кога ќе остане празен или кога ќе го исчистат од претходниот станар.
Питер Грос, експерт за диви животни и ководител на серијалот „Заштита на дивината“ на „Mutual of Omaha“, објаснува дека отворите со ширина од 2,5 до 7,5 сантиметри се најчести засолништа. Поголемите примероци влегуваат и во пошироки дупки, додека пукнатините околу темелите на куќите нудат совршена заштита од летните горештини.
Главниот знак дека во дупката нема змија е купот свежо исфрлена земја околу самиот влез. Змијата влегува тивко и не остава таков траг, додека глодачите постојано го чистат и продлабочуваат тунелот.
Присуството на отфрлена змиска кожа во близина е показател дека влекачот бил на таа локација. Сепак, тоа не значи трајно вселување. Змиите постојано се движат во потрага по храна и соодветна температура, па често го напуштаат засолништето по само неколку дена. Никол Карпентер, претседателка на компанијата „Black Pest Prevention“, дополнува дека малите дупки до пет сантиметри можат да бидат мамка за влекачи токму затоа што глодачите внатре претставуваат нивен природен плен.
Ако се појави сомнеж за присуство на змија, најлошиот чекор е отворот веднаш да се поклопи или затрупа. Карпентер препорачува прво да се повика служба за диви животни или дезинсекција и дератизација пред да се прават зафати со земја. Со затрупувањето ризикувате да го блокирате животното внатре, по што тоа ќе бара алтернативен излез кон темелите или куќата.
Змиите природно избегнуваат контакт со луѓе, но кога се сардисани или немаат излез, преминуваат во напад. Доколку отворот е подалеку од објектите и патеките, оставањето на мирот е најчесто најбезбедна опција бидејќи овие предатори вршат корисна контрола врз глодачите.
Опасноста се намалува со превенција наместо со физичко бркање на животните. Редовно искосената трева, исчистените гранки и отстранувањето на натрупани камења или дрва го лишуваат дворот од темни и влажни засолништа.
Повикувањето стручни лица е задолжително доколку постои сомнеж за отровница, доколку животното влезе во затворен простор или се појавува постојано во зона каде што си играат деца и миленици. Справувањето со ситните глодачи е првиот и основен чекор со кој влекачите трајно ќе се одвратат од дворот.
