Психолозите објаснуваат дека огорченоста по разделбата не мора да значи дека љубовта сè уште постои. Понекогаш причината е многу подлабока – чувството дека сме дале премногу, а за возврат не сме добиле признание.

Шест години по разделбата, еден човек има нов дом, нова љубов и успешен професионален живот. Патува, ужива во слободата и остварува планови што долго време ги одложувал.

Но и покрај сето тоа, не може да се ослободи од гневот кон поранешниот партнер.

Причината не е желбата да се вратат заедно, туку чувството на неправда по завршувањето на повеќе од две децении долга врска.

Својата приказна ја споделил со британскиот „Гардијан“, објаснувајќи дека при разделбата ги оставил куќата и повеќе од половина од заштедите. Денес го мачи сознанието дека неговиот поранешен партнер задржал голем дел од заеднички создадениот имот, додека неговите долгогодишни жртви и придонес останале непризнаени.

Најинтересно е што понекогаш не го вознемируваат големите финансиски загуби, туку ситници. На пример, книга што некогаш ја купил, а останала во стариот дом.

Токму ваквите навидум незначајни ситуации можат да откријат колку длабока трага остава чувството на неправда.

Не ни недостига личноста, туку признанието што никогаш не сме го добиле

Психотерапевтката Хејзел Хислоп, која ја коментира приказната за „Гардијан“, објаснува дека луѓето можат да продолжат со животот, а емоционално сè уште да бидат врзани за чувството дека нешто неправедно им било одземено.

Во ваквите ситуации, гневот не мора да биде поврзан со љубомора, ниту со желба за помирување.

Понекогаш се однесува на годините вложени во врската, финансиската поддршка, грижата, компромисите и одлуките што биле донесувани заради другиот.

Особено болно може да биде кога поранешниот партнер никогаш не го признал тој придонес.

Тогаш прашањето веќе не е дали ја сакаме личноста, туку дали некогаш сме биле доволно ценети.

Зошто малите работи најмногу нè повредуваат?

Понекогаш една фотографија, заборавен предмет, заедничка песна или случајна средба можат да предизвикаат силна емоционална реакција.

Тоа не значи дека предметот сам по себе има голема вредност.

Тој може да претставува симбол на нешто што никогаш не било разрешено: неисполнето ветување, изгубена доверба, години на откажување или впечаток дека во врската сме биле единствените кои се труделе.

Таквата огорченост понекогаш се јавува и кај луѓе кои биле иницијатори на разделбата. Иако свесно одлучиле да заминат, тоа не значи дека престанале да чувствуваат неправда поради она што го доживеале.

Дали времето навистина ги лекува сите рани?

Времето може да помогне, но не секогаш е доволно.

Човек може со години да ја избегнува темата, да не контактира со поранешниот партнер и да создаде нова врска, а сепак да продолжи да ги преживува старите конфликти.

Според психотерапевтката, првиот чекор е да се препознае чувството и да се разбере што точно го предизвикува.

Наместо да се обвинуваме што по толку време сè уште сме лути, корисно е да си поставиме поинакво прашање: што е она што останало непризнаено или неразрешено?

Запишувањето на сопствените чувства, разговорот со блиска личност или психотерапевт може да помогнат тие да станат појасни.

Притоа, ослободувањето од гневот не мора да подразбира простување, повторно воспоставување контакт или оправдување на нечие однесување.

Понекогаш е доволно да прифатиме дека сме биле повредени, но дека таа повреда повеќе не мора да го одредува нашиот живот.

Најтешкиот дел од разделбата не е секогаш губењето на љубовта. Понекогаш е прифаќањето дека никогаш нема да го добиеме извинувањето, објаснувањето или признанието што сме го очекувале.

А вистинското продолжување понатаму можеби започнува токму тогаш кога повеќе не чекаме поранешниот партнер да ни потврди колку сме вределе.