По крајот на 16-годишното владеење на Виктор Орбан, Унгарија влегува во нова политичка фаза во која новата влада на Пeтер Маѓар најавува воведување данок на богатство насочен кон најимотните граѓани и бизнисмени. Мерката, која се опишува како чекор кон „социјална правда“, предвидува годишно оданочување на богатство над одреден праг, при што би биле опфатени имоти, акции, компании, како и луксузни добра како јахти, приватни авиони и уметнички дела. Целта, според властите, е да се намали нееднаквоста и да се зголеми придонесот на најбогатите во јавните финансии.

Новата политика директно ги погодува дел од бизнис-елитите кои во изминатите години значително пораснаа преку државни договори и јавни тендери во периодот на Орбан. Дел од тие структури беа поврзани со т.н. систем на „национална соработка“, каде политичката лојалност често се претвораше во економска предност. Иако дел од економистите го поддржуваат данокот како корекција на длабоката нееднаквост, други предупредуваат дека пренисок праг може да ги погоди и средните претприемачи, а не само милијардерите. Според нив, проблемот не е само во богатството, туку и во начинот на негово стекнување.

Унгарија има релативно ниско даночно оптоварување за капитал рамна стапка од 15% на доход и добивки, како и нисок корпоративен данок, но критичарите велат дека товарот несразмерно паѓа врз работниците преку високи индиректни даноци како ДДВ. Поддржувачите на реформата тврдат дека данокот на богатство може да ја зголеми транспарентноста и да врати дел од акумулираниот капитал назад во јавните фондови, додека противниците стравуваат од удар врз домашните компании и инвестиции.

Дебатата во Унгарија се вклопува во поширок глобален тренд, каде прашањето за оданочување на богатите станува сè почеста тема во Европа и пошироко, како одговор на растечката нееднаквост и концентрацијата на богатство на врвот на општеството.