Легендарниот актер и режисер смета дека најголемите улоги не се создаваат со имитирање, туку со личен стил и силна индивидуалност.

Пред Клинт Иствуд да стане едно од најпрепознатливите лица на Холивуд, актерската игра поминувала низ голема промена. Старите, построги правила на филмската глума полека отстапувале место на понов, поинтензивен и поприроден пристап, силно поврзан со Марлон Брандо.

Но Иствуд никогаш не бил импресиониран од фактот што многу актери почнале да го копираат Брандо. За него, вистинската актерска вредност не е во имитацијата, туку во тоа актерот да изгради свој начин на изразување.

„Почнав да се занимавам со глума во време кога сите го имитираа Марлон Брандо. Баш сите“, рекол Иствуд. „Дури и кога глумеа неврохирурзи, се однесуваа како Брандо во улога на боксер. Според мене, ниту една изведба не заслужува толку многу имитации. Понижувачки е да имитираш некого. Треба да работиш на свој начин.“

Токму затоа, кога зборувал за најголемите актерски изведби од златното доба на Холивуд, Иствуд не ги избрал најочигледните имиња, туку улоги во кои гледал силна индивидуалност.

На неговата листа се Монтгомери Клифт во филмот „Потрага“, Оскар Вернер во „Последните десет дена“ и Алберт Фини во „Саботна вечер и неделно утро“.

Монтгомери Клифт во „Потрага“

Иствуд особено го ценел Монтгомери Клифт затоа што, според него, не личел на никого друг. Во филмот „Потрага“, во режија на Фред Зинеман, Клифт игра улога што му донела номинација за „Оскар“ и го потврдила како еден од најталентираните актери на својата генерација.

„Не мислам дека Монтгомери Клифт во ‘Потрага’ имитирал некого“, рекол Иствуд, истакнувајќи го токму тоа како негов најголем квалитет.

Оскар Вернер во „Последните десет дена“

Втората изведба што Иствуд ја издвоил е онаа на Оскар Вернер во филмот „Последните десет дена“. Австриско-западногерманскиот филм ги прикажува последните денови на Третиот Рајх и останал запаметен како едно од првите повоени остварувања на германско говорно подрачје што директно се занимава со оваа тема.

Вернер, според Иствуд, успеал да создаде силна и впечатлива изведба без да се потпира на туѓ актерски модел. Неговата улога оставила впечаток токму затоа што имала свој ритам, тежина и препознатливост.

Алберт Фини во „Саботна вечер и неделно утро“

На листата на Иствуд се нашол и Алберт Фини за улогата на Артур Ситон во британската драма „Саботна вечер и неделно утро“. Филмот се смета за едно од најважните дела на британскиот реализам, а Фини со својата изведба станал симбол на една поинаква, сурова и непосредна актерска енергија.

Неговата улога не била гламурозна во класичната холивудска смисла, но токму затоа делувала вистинито. Фини донел лик што изгледа како да доаѓа директно од реалниот живот, со сите негови противречности, гнев и немир.

За Иствуд, заедничкото кај овие три изведби е едноставно: сите доаѓаат од актери што имале сопствен глас. Тие не се обидувале да бидат нов Брандо, нова ѕвезда или копија на некој друг, туку создавале нешто што им припаѓало само ним.

„Сите големи изведби на кои можете да се сетите, барем оние што јас ги сметам за големи во последните две или три децении, доаѓаат од луѓе што имале одредена индивидуалност. И тоа е тоа“, порачал Иствуд.