Вселената отсекогаш била извор на инспирација, не само за научниците туку и за креативните индустрии. Со секоја нова мисија, како што е Artemis II, повторно се поставува прашањето дали таа има мирис и како се доживува од астронаутите.
Иако вселената е вакуум и сама по себе нема мирис, астронаутите често пријавуваат специфична арома кога ќе ги соблечат кацигите. Поранешниот астронаут на NASA, Грег Чамитоф, го опишал мирисот како силен и метален, со ноти што потсетуваат на озон и барут.
Слични впечатоци имаат и други астронаути. Александер Герст го споредил мирисот со комбинација од метал и ореви, додека Дон Петит го опишал како чад од заварување. Овие искуства укажуваат на интензивно и необично сетилно доживување.
Интересот за овој феномен довел до обиди за негово пресоздавање. Парфимерот Стивен Пирс, врз основа на сведоштва од астронаути, развил мирис кој ги комбинира овие карактеристики, со цел идните астронаути да се запознаат со него за време на обуките.
Во вселенските мисии, мирисите не се занемарлив фактор. Во затворени средини како вселенските станици, секој мирис може да влијае врз комфорот и безбедноста, па затоа материјалите се тестираат пред да бидат испратени во орбитата.
Некои научни анализи покажуваат дека во одредени делови од вселената постојат молекули кои создаваат мириси слични на овошје и алкохол. Сепак, голем дел од космосот веројатно содржи соединенија како амонијак и сулфур, што резултира со непријатни ароми.
И покрај обидите за реконструкција, мирисот на вселената останува делумно мистериозен. Со новите мисии и истражувања, можно е во иднина да се откријат уште непознати аспекти од ова искуство.
