Исхраната во првите илјада дена од животот, односно од зачнувањето до вториот роденден, остава биолошки траги врз човечкиот организам и по повеќе од седум децении. Ова го покажува новото истражување објавено преку универзитетската мрежа „The Conversation“, базирано на податоци од над 64.000 луѓе од британската биобанка. Ограничениот внес на шеќер кај бебињата директно влијае на забавување на биолошкото стареење и значително ја намалува појавата на неколку видови карцином во зрелата возраст.
Истражувачите ја искористија укинатата мерка за рационализирање на шеќерот во Велика Британија по Втората светска војна, која заврши во септември 1953 година. По укинувањето на рестрикциите, потрошувачката на шеќер во земјата речиси се удвои за кус период.
Ова создаде редок природен експеримент со две групи деца родени во размак од само неколку месеци помеѓу 1951 и 1956 година. Првата група ги помина своите први илјада дена под строги рестрикции, додека втората група беше изложена на двојно поголеми количества шеќер уште во мајчината утроба и во раното детство.
Анализата на здравствените досиеја покажа дека лицата што конзумирале помалку шеќер до двегодишна возраст имаат значително помала стапка на пет видови карцином: на дојка, простата, црн дроб, ректум и на бели дробови. Најсилен ефект е забележан кај ракот на црниот дроб, каде ризикот бил за 69 отсто помал, додека кај ракот на дојка намалувањето изнесува 36 отсто. Разликите почнале да се појавуваат дури откако испитаниците навлегле во шестата и седмата деценија од животот.
Истражувачите утврдија и забавено биолошко стареење мерено преку должината на теломерите на хромозомите. Лицата со помала изложеност на шеќер во раното детство имале подолги теломери, што соодветствува на околу 2,2 години побавно клеточно стареење, како и пониски нивоа на протеинот гранзим Б.
Истражувањето открива дека прехранбените навики стекнати пред вториот роденден остануваат стабилни и по 50 години. Луѓето што како бебиња биле на режим со помалку шеќер, на 50-годишна возраст сè уште внесувале помалку слатка храна и одржувале поразновидна исхрана во споредба со своите врсници.
Научниците посочуваат дека раната исхрана истовремено го програмира метаболизмот и го поставува прагот за перцепција на благ вкус. Претходни студии врз истата популација веќе покажаа дека ваквото ограничување го намалува ризикот од дијабетес тип 2, хипертензија и деменција.
