На 21 април 1989 година премиерно беше прикажан филмот „Field of Dreams“, со Кевин Костнер во главната улога. Иако на прв поглед станува збор за филм поврзан со бејзболот, со текот на времето тој прерасна во многу повеќе од спортска приказна и денес се смета за едно од најемотивните американски филмски остварувања од крајот на 20 век.
Филмот е во режија на Фил Олден Робинсон и е базиран на романот „Shoeless Joe“ од В. П. Кинсела. Но токму начинот на кој оваа приказна ја спојува спортската митологија со интимната човечка драма му дава посебна тежина и го прави близок и до публика што воопшто не е врзана за бејзболот.
Дејството се одвива во рурална Ајова, каде фармерот Реј Кинсела слуша мистериозен глас што го повикува да изгради бејзбол терен среде својата нива. Иако таквата одлука на почетокот изгледа ирационално и речиси лудо, тој решава да го следи внатрешниот повик, водејќи се од чувство дека зад сè тоа се крие подлабока смисла.
Наскоро, на теренот почнуваат да се појавуваат духови на легендарни бејзбол играчи, меѓу кои и Шулес Џо Џексон. Но она што почнува како приказна за чудо и мистерија, постепено се отвора како многу подлабока емоционална потрага по помирување, прошка и повторно поврзување со таткото.
Во тоа и лежи трајната сила на „Field of Dreams“. Филмот не зборува само за соништа, туку и за загубата, за неискажаните разговори, за чувството дека нешто важно останало недоречено меѓу родители и деца. Токму затоа неговата кулминација и денес важи за еден од најтрогателните моменти во американската кинематографија.
И покрај тоа што темата не изгледала како сигурен комерцијален избор, филмот бил одлично примен и од критиката и од публиката. Со текот на годините, неговиот статус само растеше, а „Field of Dreams“ се наметна како класик што успева да биде и интимен, и митски, и длабоко човечки.
Денес, „Field of Dreams“ се памети не само како филм за бејзбол, туку како приказна за верата во нешто што не можеш веднаш да го објасниш, за храброста да го следиш внатрешниот глас и за надежта дека некои врски, дури и кога изгледаат засекогаш изгубени, сепак можат да најдат пат назад.
