Атомските часовници се користат за прецизно мерење на времето уште од 1949 година, но и покрај нивното име, тие не користат нуклеарна фузија или фисија. Најдобрите светски уреди досега се потпираа исклучиво на електроните што скокаат помеѓу различни енергетски нивоа во атомите. Меѓутоа, новото научно откритие покажа дека референтната точка за мерење на времето конечно може да дојде директно од јадрото, со што се отвораат сосема нови хоризонти во квантната физика.

Истражувачките тимови од кинескиот Универзитет Цингхуа и австрискиот Технички универзитет во Виена своите научни пробиви ги објавија во престижното списание „Nature“. Во срцето на овој револуционерен механизам се наоѓа ториум-229, редок изотоп чие атомско јадро поседува единствена особина да ги менува своите енергетски состојби со помош на ласерска ултравиолетова светлина. Ова е единственото познато атомско јадро во природата што може да реагира на толку ниско ниво на светлинска енергија.

За да го постигнат овој ефект, тимовите конструираа специјален ласер кој емитува ултравиолетова светлина со бранова должина од точно 148,4 нанометри. Ласерскиот сноп беше насочен кон мали калциум-флуоридни кристали во кои беа вградени атомите на ториум-229. Клучниот резултат од опитот покажа дека овој експериментален нуклеарен часовник функционира совршено и одржува исклучително стабилно мерење на времето, достигнувајќи прецизност од еден дел во квадрилион.

Бидејќи атомското јадро е заштитено од надворешни влијанија со околните електрони, ваквите уреди се значително поотпорни на електромагнетни пречки или температурни осцилации во споредба со класичните атомски часовници. Оваа стабилност е од клучно значење за секојдневните глобални системи како што се сателитската GPS навигација, синхронизацијата на интернет мрежите и брзите банкарски трансакции. Попрецизните уреди директно значат и посигурни глобални комуникации.

Покрај практичните примени во технологијата, овие часовници овозможуваат тестирање на основните закони на универзумот. Научниците се надеваат дека преку нив ќе можат да испитаат дали основните константи во физиката се менуваат со тек на времето или да откријат потенцијални траги од темната материја. Иако целосните практични апликации сè уште се развиваат, физичарите се согласни дека ова е една од најважните пресвртници во науката за последниве неколку децении