Прекумерниот стрес на работа не завршува со крајот на работното време, туку директно го зголемува ризикот од еректилна дисфункција кај мажи под 40 години. Ново истражување спроведено врз 826 вработени мажи на возраст меѓу 22 и 40 години покажува дека оние под најсилен притисок имаат десеткратно поголеми шанси да развијат проблеми со ерекцијата во споредба со нивните колеги со ниско ниво на стрес.
Истражувањето опфати вработени со полно работно време, анализирајќи неколку параметри: должината на работната недела, контролата врз одлуките, поддршката од претпоставените, односите со колегите и притисокот за кариерно напредување. Резултатите покажуваат дека повеќе од 54 отсто од мажите во групата со највисоко ниво на стрес пријавиле еректилни пречки. Како најштетни фактори јасно се издвојуваат долгите работни часови и постојаната вознемиреност поврзана со промоција.
Телото не препознава бизнис-цели ниту рокови за проекти. Долгите периоди под тензија го зголемуваат нивото на кортизол, а покачениот кортизол директно го намалува тестостеронот. Крајниот резултат е пад на либидото и отежнато постигнување ерекција.
Урологот од Универзитетот Стенфорд, д-р Мајкл Ајзенберг, предупредува дека нарушувањето на хормоналната и васкуларната рамнотежа брзо прераснува во затворен круг. Една епизода на неуспех лесно создава нова анксиозност при следниот однос, па стравот од повторување станува пречка сам по себе.
Сличен став дели и д-р Леон Телис, директор на Програмата за машко здравје во болницата „Маунт Синај“. Тој истакнува дека голем дел од случаите кај помладите мажи се психосоматски, односно предизвикани од нервоза, а не од органски физички оштетувања. Телото останува физички способно за реакција, но умот сè уште ги препрочитува службените пораки.
Интересен наод од истражувањето е што добрата соработка и поддршката од претпоставените се поврзани со постабилно ниво на тестостерон. Односот со менаџерот што одобрува одмори или свикува итни состаноци има директно, мерливо влијание врз здравјето на вработените. Формалните канцелариски програми за благосостојба тешко можат да го надоместат влијанието на повеќемесечната исцрпеност.
