Американските технолошки компании инвестираат огромни суми во вештачка интелигенција, но развојот се соочува со еден стар проблем: електричната мрежа. Дата-центрите бараат постојано и сигурно снабдување со струја, а инфраструктурата за нејзин пренос не се развива со истата брзина, покажува анализата на Financial Times.

Во 2013 година во САД биле изградени речиси 4.000 милји нови високонапонски водови, а во 2024 година помалку од 900. Една линија долга 102 милји, Кардинал–Хикори Крик, се соочила со 13 години одложувања поради дозволи, спорови и усогласување меѓу институциите. Во меѓувреме побарувачката расте.

Кој ќе ги плати последиците?

Ако струјата не може навремено да стигне до новите центри за податоци, компаниите може да ги одложуваат проектите или да градат сопствени извори. Но новата инфраструктура има цена и за граѓаните: во зависност од начинот на финансирање, трошоците можат да се пренесат врз сметките за електрична енергија. Истовремено, преголемата зависност од неколку крупни клиенти создава ризици ако нивните планови се променат.

Америка и Кина градат по различни правила

Во САД одлуките се распределени меѓу оператори, сојузни држави, федерални тела, локални заедници и сопственици на земјиште. Ова овозможува контрола, но може да ја успори изградбата. За разлика од тоа, Кина има повеќе централизирано планирање на инфраструктурата.

Дигиталната и зелената транзиција не се два независни проекти. Новите електронски услуги, дата-центри и ВИ-системи бараат стабилна енергија, а за обновливите извори е неопходна современа мрежа. Затоа успехот не се мери само со бројот на изградени центри или купени сервери, туку и со тоа дали инфраструктурата може долгорочно да ги поддржи.