Убиството во основното училиште „Владислав Рибникар“ во Белград во мај 2023 година и нападот во училиштето во Кахраманмараш во Турција на 15 април 2026 година повторно го отворија истото тешко прашање: како малолетници стигнуваат до огнено оружје во сопствениот дом. Во Белград, 13-годишниот Коста Кецмановиќ уби осум ученици и чувар, а подоцна почина и девојче кое беше тешко ранета. Во Турција, 14-годишен ученик отвори оган во две училници, при што беа убиени осум ученици и една наставничка, а потоа и самиот загина.
Најсилната сличност меѓу двата случаи е тоа што оружјето не дошло од улица, туку од дома. Во Србија, момчето ги зело пиштолите на својот татко, а случајот подоцна доведе и до судска пресуда против двајцата родители. Во Турција, напаѓачот влегол во училиштето со пет парчиња оружје и седум шаржери, а властите утврдија дека оружјето му припаѓало на неговиот татко кој работел како полицаец.
Белградскиот масакр тогаш ја потресе Србија како прво масовно училишно пукање во земјата и предизвика бран протести, јавна дебата и заострување на мерките за оружје. Судот на крајот го осуди таткото на 14 и пол години затвор, а мајката на три години, додека момчето, бидејќи беше помладо од возраста за кривична одговорност, беше сместено во психијатриска установа. Трагедијата покажа колку тенка може да биде линијата меѓу законски поседувано оружје и катастрофа кога тоа не е недостапно за дете.
Во Турција, каде ваквите напади се ретки, шокот беше уште поголем бидејќи ова беше второ училишно пукање во само два дена. По нападот, турските власти одржаа национален состанок за безбедност во училиштата, а истрагата се прошири и кон одговорноста на возрасните во домот на напаѓачот. И таму, како и во Белград, прашањето не застана само на мотивот на ученикот, туку и на тоа како оружјето воопшто било достапно.
Токму затоа овие две трагедии денес звучат како едно исто предупредување на два различни јазика. Не станува збор само за насилство во училиште, туку за распад на една основна линија на заштита што треба да почнува дома. Кога оружјето е блиску до дете, а контролата на возрасните е слаба, последиците не остануваат во семејството, туку тие завршуваат во училниците, меѓу деца и наставници кои никогаш не требало да станат дел од таква приказна.
