Венера, планетата што по големина и маса најмногу наликува на Земјата, најверојатно имала свој природен сателит, но го уништила во катаклизмичен судар. Според новата студија на астрофизичари од Универзитетот во Калифорнија во Риверсајд, објавена во понеделникот во научното списание The Astrophysical Journal, бавната ротација на планетата довела до гравитациски „небесен канибализам“. Научниците пресметале дека секоја древна месечина на Венера била однапред осудена на паѓање врз матичниот свет.
Според компјутерските симулации, причината за исчезнувањето на сателитот лежи во исклучително бавното вртење на Венера околу сопствената оска. Додека Земјата прави едно завртување за 24 часа, денот на Венера трае 243 земјини дена. Таа ротира во спротивна насока од повеќето тела во системот.
Оваа бавна ротација предизвикала спротивен плимски ефект. Додека Месечината полека се оддалечува од Земјата за околу четири сантиметри годишно, кај Венера гравитациските сили го привлекле сателитот кон површината. Секоја месечина била осудена на спирално приближување што завршило со катастрофален пад.
Тимот предводен од астрофизичарот Стивен Крејн тестирал повеќе сценарија со различни димензии и маси на хипотетички месечини. Резултатот кај сите модели бил идентичен: орбитите остануваат нестабилни, а сателитот нема шанса да опстане.
„Ако имала месечина, а најверојатно имала во одреден период, Венера не можела да ја задржи. Тоа тело паднало на планетата во релативно краток временски период“, изјави Крејн за Ројтерс.
Според пресметките, судирот се случил пред околу четири милијарди години. Овој удар оставил трајни последици врз геолошката историја на планетата и нејзината атмосфера.
Земјата и Венера често се нарекуваат вселенски близнаци поради сличната маса, густина и хемиски состав, но нивната еволуција тргнала во сосема различни правци. Додека Земјата благодарение на својата Месечина добила стабилна оска и климатски услови погодни за развој на живот, Венера развила пеколна површинска температура од преку 450 степени и густа атмосфера од јаглероден диоксид.
Претходните теории претпоставуваа дека Венера никогаш не успеала да формира свој придружник или дека силен удар во раната фаза целосно ја исфрлил нејзината месечина во длабокиот вселенски простор. Новото истражување докажува дека гравитациската физика не барала надворешни фактори, туку самата планета го предизвикала крајот на својот сателит.
