Американскиот индустријалец Милтон Херши во декември 1911 година платил капар за луксузен апартман на бродот „Титаник“, но патувањето го откажал непосредно пред испловувањето поради итни деловни обврски. Избегнувањето на поморската трагедија му овозможило да ја доврши изградбата на сопствената индустриска империја и градот Херши во Пенсилванија, чии темели целосно ги насочил кон социјална сигурност на работниците и згрижување на децата без родители.
Архивите на музејот „Херши“ чуваат оригинален чек издаден на 18 декември 1911 година, со кој Милтон Херши уплатил депозит од 300 долари на компанијата „Вајт стар лајн“. Сумата била наменета за резервација на кабина во прва класа на првото патување на „Титаник“.
Херши и неговата сопруга Кетрин зимата ја минувале во Франција. Наместо да го чека априлското испловување на тогаш најсовремениот патнички брод, тој морал порано да се врати во Соединетите Американски Држави за да реши неодложни прашања во фабриката. Двојката отпловила за Њујорк три дена порано, со германскиот пароброд „Америка“.
Обидот за брзо враќање дома не бил случаен каприц, туку одраз на строгата деловна дисциплина што Херши ја стекнал по серија тешки неуспеси. Пред да го создаде препознатливиот чоколаден бренд, тој двапати банкротирал. Првата слаткарница во Филаделфија пропаднала по шест години работа, а истиот епилог го доживеал и вториот обид во Њујорк.
Пресвртот настанал со производството на карамели во Ланкастер. Откако ја совладал масовната обработка, ја продал компанијата за еден милион долари во 1900 година. Сите пари ги насочил кон изградба на погон за млечно чоколадо во рурална Пенсилванија, тогаш сметано за скап швајцарски луксуз недостапен за обичниот купувач.
Околу фабриката не никнала вообичаена индустриска населба со сурови услови, туку организиран град со инфраструктура што ретко се гледала на почетокот на дваесеттиот век. Работниците добиле куќи со струја, модерен водовод, бесплатен јавен превоз, училишта и зоолошка градина.
Кога кризата од Големата депресија во 1930-тите затворила илјадници фабрики низ Америка, Херши одбил да дели откази. Наместо тоа, покренал големи јавни градежни зафати. Со парите на компанијата се изградиле хотел, заедница со спортски центри и голема училишна зграда, со што сите вработени продолжиле да земаат редовна плата.
Бидејќи немале биолошки деца, Милтон и Кетрин во 1909 година отвориле интернатско училиште за сиромашни момчиња без родители. Училиштето обезбедувало целосно бесплатно сместување, храна, здравствена грижа и занаетчиско образование.
Девет години подоцна, Херши направил потег без преседан во американската економија. Во тајност го пренел целокупниот свој личен имот и мнозинскиот пакет акции од компанијата во посебен фонд со кој раководи училиштето. Тој фонд и денес има контролен глас во корпорацијата, со што профитот од продажбата на чоколадото директно го финансира образованието на илјадници деца од ранливи категории.
