Од улиците на Техеран до кафулињата во Шираз и дури во оддалечените села на Хорасан, младите Иранки сè почесто се прашуваат: „Дали морам да станам мајка?“ Ова едноставно прашање крие сложена дилема за личната слобода, идентитетот на жената и насоката во која се движи земјата, особено во време на регионална нестабилност.
Иако економската криза е значаен фактор, таа не е единствена. Инфлацијата е висока, трошоците за домување недостижни, а сигурноста на работа сè помала. Просечната возраст за склучување брак се зголемува, додека стапката на раст на населението е најниска во последните половина век. Во услови на војни и регионална нестабилност, многу млади двојки се воздржуваат од родителство, стравувајќи за иднината.
Слободата и мајчинството се судираат. „Го сакам децата, но да имам свое? Не. Би престанала да бидам јас. Не би можела да патувам, да читам до доцна или да учам нови нешта“, вели Сахар. За разлика од постарите генерации, за кои семејството значеше стабилност и чест, за младите денес обврските поврзани со родителството често се чувство на дополнителен товар.
Закони и мерки постојат, но се ретко ефективни. Родилните надоместоци често доцнат, градинките се скапи, а многу компании избегнуваат да вработуваат млади мајки. Во време на санкции и регионални конфликти, системот за поддршка е слаб, а многу жени гледаат мајчинството како загуба на независност и дополнителен стрес.
Искуствата од други земји, како Узбекистан и Јапонија, покажуваат дека со реална финансиска и институционална поддршка, родителството може да се направи попривлечно. Сепак, во средини со постојани политички и економски тензии, таквите мерки тешко даваат ефект.
Иран се соочува не само со економска криза, туку и со длабоко прашање за довербата и смислата на животот. Одлуката да се нема дете станува симбол на колективен страв и несигурност. Само со создавање услови каде што родителството повторно ќе биде избор, а не товар, ова прашање може да доведе до ново, хумано разбирање на семејството во современото време.
