Политичките преференции на гласачите традиционално се објаснуваат со нивниот доход, возраста или степенот на образование. Меѓутоа, ново меѓународно истражување покажа дека една сосема секојдневна човечка одлика може суптилно да влијае врз гласачките одлуки. Спроведената анкета меѓу граѓаните на 18 западни земји откри дека леваците статистички почесто се идентификуваат со политичката левица.
Истражувањето опфати преку илјада и четиристотини испитаници од земји како Франција, Германија, САД, Италија и Шпанија. Учесниците требаше да ја определат својата политичка позиција на скала од еден до десет, каде што се споредуваа нивните одговори. Дури и по прилагодувањето на факторите како што се возраста и приходите, леваците беа позиционирани значително поблиску до левиот политички спектар.
Интересно е што оваа социјална врска целосно исчезнува кога научниците го тестираат физичкото користење на левата рака во секојдневните активности. Кога испитаниците одговараа која рака ја користат за миење заби, сечење со ножици или фрлање топка, корелацијата ја снемуваше. Тоа покажа дека биологијата и чистото моторно однесување не играат клучна улога во обликувањето на политичкиот став.
Напроти тоа, пресуден фактор за овој феномен се покажа самата свест и самоидентификација на човекот дека е левак. Оваа интерпретација дополнително се потврдува во латинските земји каде поделбата меѓу левицата и десницата многу посилно го обликува јавниот дискурс. Колку што е поизразена оваа симболична разлика во општеството, толку е посилен и самиот ефект кај гласачите.
Научниците нудат три основни теории за да ја објаснат оваа необична асоцијација во формирањето на јавното мислење. Првата хипотеза се потпира врз таканаречениот имплицитен егоизам, каде луѓето подсвесно преферираат термини кои се совпаѓаат со нивниот идентитет. Бидејќи го користат зборот лева рака за својот личен профил, тие развиваат суптилен афинитет кон политичката левица.
Втората теорија произлегува од социјалното искуство на леваците како мала малцинска група која низ историјата соочувала бројни стигми. Сè до седумдесеттите години од минатиот век, голем број леваци во училиштата беа насилно принудувани да пишуваат со десната рака. Поради ова историско искуство, леваците почесто развиваат вредности засновани врз толеранција и заштита на малцинствата, кои се карактеристични за левицата.
Третата хипотеза се осврнува врз неуробиолошката природа и начинот на кој е поврзан човечкиот мозок уште од најраното детство. Кај леваците постои поголема комуникација меѓу двете мозочни хемисфери, што некои истражувачи го поврзуваат со повисока когнитивна флексибилност. Оваа поголема отвореност кон нови идеи историски се смета за особина која е покaрактеристична за левичарските ориентации.
Сепак, истражувачите јасно истакнуваат дека оваа појава не претставува строго правило за секој еден поединец во општеството. Познатите историски примери покажуваат дека водечки фигури од сосема спротивставени политички опции биле исто така изразени леваци. Сите овие показатели потврдуваат дека нашите политички убедувања сепак се помалку рационални отколку што обично мислиме.
